III PR 111/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Piekarski. Sędziowie: T. Kasiński (sprawozdawca), T. Szymanek.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Józefa C. przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Komunalnego w Z. o jednorazowe odszkodowanie na skutek odwołania wnioskodawcy od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 1976 r.odwołanie odrzucił.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 14.X.1970 r. zgłosił do zakładowej komisji rozjemczej przy zakładzie pracy roszczenie o jednorazowe odszkodowanie, które komisja ta orzeczeniem z dnia 2.VI.1972 r. oddaliła. Na skutek skargi wnioskodawcy sprawę rozpatrywał dwukrotnie Okręgowy Sąd Ubezpieczeń Społecznych i w dalszej instancji Trybunał Ubezpieczeń Społecznych, a w następstwie uchylającego wyroku Trybunału z dnia 25.X.1974 r. rozpoznanie sprawy przejął od dnia 1.I.1975 r. Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu zgodnie z art. 91 i art. 90 § 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych.Wyrok tego Sądu z dnia 10.VI.1975 r. zasądzający na rzecz wnioskodawcy jednorazowe odszkodowanie w kwocie 7.200 zł został uchylony na skutek skargi rewizyjnej pozwanego Przedsiębiorstwa przez Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie, którego Wydział IV w myśl powołanych przepisów oraz § 12 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie czynności związanych ze zniesieniem OSUS i TUS pełni funkcję sądu odwoławczego w sprawach o świadczenia pieniężne z tytułu wypadku przy pracy.Wyrokiem z dnia 5.IV.1976 r. Okręgowy Sąd Pracy we Wrocławiu oddalił odwołanie wnioskodawcy od orzeczenia zakładowej komisji rozjemczej przy pozwanym Przedsiębiorstwie; od tego wyroku wnioskodawca wniósł rewizję z datą 29.V.1976 r., którą wymieniony Sąd skierował, zgodnie z jej nagłówkiem, do Sądu Najwyższego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Według uchwały Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23.IV.1976 r. - V PZP 1/76 "od orzeczeń okręgowych sądów pracy i ubezpieczeń społecznych wydanych w sytuacji określonej w art. 90 § 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 39, poz. 231) nie przysługuje stronom odwołanie do Sądu Najwyższego, gdy przedmiotem sprawy są świadczenia pieniężne z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, należne pracownikowi od uspołecznionego zakładu pracy, a przed dniem wejścia w życie ustawy zapadło orzeczenie komisji rozjemczej bądź jednostki nadrzędnej nad zakładem pracy".W niniejszej sprawie zapadło przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 października 1974 r. orzeczenie zakładowej komisji rozjemczej, jak również zaistniała sytuacja określona w art. 90 § 4 tej ustawy, przepis ten bowiem stosuje się - w myśl § 5 tego artykułu - w wypadku uchylenia orzeczenia sądu pierwszej instancji przez "Sąd właściwy dla m.st. Warszawy", tj. wymieniony wyżej Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Wydział IV w Warszawie.Zgodnie zatem z wykładnią powołanych przepisów, dokonaną w uchwale SN z dnia 23.IV.1976 r., od orzeczeń okręgowego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia pieniężne z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej nie przysługuje stronom odwołanie do Sądu Najwyższego również wtedy, gdy zapadły one po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia w drugiej instancji orzeczeń wydanych przez ten Sąd po dniu 1 stycznia 1975 r.W tym stanie rzeczy odwołanie wnioskodawcy (nazwane rewizją) jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu z mocy art. 372 k.p.c. w związku z art. 72 ustawy o o.s.p. i u.s.