III PRN 88/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Piasecki (sprawozdawca). Sędziowie: J. Krzyżanowski, J. Tyszka.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Tadeusza E. przeciwko Prezydium Powiatowej Rady Narodowej-Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w G. o zapłatę, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego z dnia 14 czerwca 1966 r.,uchylił zaskarżony wyrok i oddalił rewizję powoda od wyroku Sądu Powiatowego w Grójcu z dnia 18 lutego 1966 r.Uzasadnienie faktyczneW pozwie wniesionym w dniu 31 grudnia 1965 r. do Sądu Powiatowego w Grójcu powód Tadeusz E. domagał się od pozwanego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej-Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w G. kwoty 10.400 zł tytułem ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystane cztery zaległe urlopy wypoczynkowe. W uzasadnieniu swego powództwa Tadeusz E. podał, że od 1 sierpnia 1961 r. zatrudniony był przez pozwane Prezydium na stanowisku kierownika produkcji w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w W. i że do chwili wniesienia pozwu nie otrzymał urlopu wypoczynkowego należnego za lata 1961-1964. W toku procesu przedstawił odpisy dokumentów, z których wynika, że powód zwracał się do pozwanego Prezydium o udzielenie mu urlopu bądź o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego, jednakże ze względu na brak zastępstwa urlopu nie otrzymał.Sąd Powiatowy w Grójcu wyrokiem z dnia 18 lutego 1966 r. powództwo oddalił uznając, że do powoda, jako pracownika kontraktowego zatrudnionego w urzędzie państwowym, mają z mocy art. 9 dekretu z dnia 14 maja 1946 r (Dz. U. Nr 22, poz. 139) zastosowanie przepisy art. 36 i 37 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (jednolity tekst: Dz. U. z 1949 r. Nr 11, poz. 72), które nie dają uprawnień do odszkodowania za nie wykorzystany urlop, oraz że odszkodowanie mogłoby przysługiwać jedynie w razie rozwiązania umowy o pracę.Od orzeczenia tego powód wniósł rewizję. Na rozprawie przed Sądem Wojewódzkim ograniczył on powództwo do kwoty 7.800 zł za 3 miesiące urlopu i wyjaśnił, że w następstwie dokonanego przez zakład pracy wypowiedzenia umowa o pracę ulegnie rozwiązaniu z dniem 31 sierpnia 1966.Sąd Wojewódzki dla Województwa Warszawskiego w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 1966 r. zasądził na rzecz powoda dochodzoną przez niego kwotę 7.800 zł. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że powód w bieżącym roku wykorzystał dwa urlopy wypoczynkowe i zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lipca 1959 r. (Dz. U. Nr 42, poz. 264) nie może w roku 1966 otrzymać więcej urlopu. W ten sposób słuszne - zdaniem Sądu - roszczenie powoda nie mogłoby być zaspokojone wobec rozwiązania umowy o pracę.W rewizji nadzwyczajnej do wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 14 czerwca 1966 r. Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej wnosi o uchylenie tego wyroku i oddalenie rewizji powoda od wyroku Sądu Powiatowego w Grójcu z dnia 18 lutego 1966 r.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na skutek rewizji nadzwyczajnej, zważył, co następuje:Słuszny jest wysunięty w rewizji nadzwyczajnej zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów ustawy z dnia 16 maja 1922 r. o urlopach dla pracowników zatrudnionych w przemyśle i handlu i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lipca 1959 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy z dnia 16 maja 1922 r. (...) (Dz. U. Nr 42, poz. 264). Wspomniane przepisy nie mają w sprawie niniejszej zastosowania. Pismem z dnia 2 stycznia 1962 r. powód został przyjęty do pracy w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej-Wydział Rolnictwa i Leśnictwa. Powierzono mu obowiązki kierownika produkcji spółdzielni produkcyjnej. We wspomnianym piśmie zawarte jest zastrzeżenie, że pod względem świadczeń powód będzie traktowany na równi z pracownikami państwowymi mianowanymi na stałe - w granicach postanowień art. 9 dekretu z dnia 14 maja 1946 r. o tymczasowym unormowaniu stosunku służbowego funkcjonariuszów państwowych (Dz. U. Nr 22, poz. 139).Już w świetle tego należałoby uznać powoda za pracownika kontraktowego zajmującego stanowisko urzędnika. Wątpliwości, jakie mogłyby się nasuwać w tym zakresie, mogłyby jednak mieć swoje oparcie w fakcie, że powodowi zostały powierzone obowiązki kierownika produkcji spółdzielni produkcyjnej, które z istoty swej nie mają charakteru urzędniczego, podobnie jak spółdzielnia produkcyjna nie może być uważana za organ administracji rolnej. Mając właśnie te okoliczności na względzie, Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów w uchwale z dnia 4 lutego 1964 r. (nr 29/64) w sprawie zapewnienia pomocy agronomicznej rolniczym spółdzielniom produkcyjnym określił generalnie sytuację prawną agronomów i charakter prawny ich stosunku. Według § 2 tej uchwały agronomowie są pracownikami prezydiów powiatowych rad narodowych i podlegają kierownikom wydziałów rolnictwa i leśnictwa. W myśl zaś § 10 wspomnianej uchwały, w sprawach nie regulowanych uchwałą mają zastosowanie do pracowników, zatrudnionych na stanowiskach agronomów-kierowników produkcji, przepisy dotyczące pracowników prezydiów rad narodowych, a w szczególności przepisy dotyczące urlopów wypoczynkowych.W świetle postanowień tej uchwały odpadają ostatecznie wątpliwości co do charakteru prawnego pracowników zatrudnionych na stanowiskach agronomów-kierowników spółdzielni produkcyjnych.Z tym też uzupełnieniem należy uznać za trafne stanowisko wyrażone w rewizji nadzwyczajnej, że powodowi nie przysługuje roszczenie o ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystane urlopy wypoczynkowe.W związku z tym należało uchylić zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego i rewizję powoda od wyroku Sądu Powiatowego oddalić. Wymaga jednocześnie podkreślenia, że wbrew poglądowi wyrażonemu przez stronę pozwaną brak w sprawie podstaw do przyjęcia, że droga sądowa jest niedopuszczalna, w związku z czym pozew należałoby odrzucić. Zagadnienie sprowadza się do tego, że powodowi nie przysługuje dochodzone roszczenie, które z istoty rzeczy ma charakter cywilnoprawny.