III PU 15/62

WyrokIzba Cywilna1962-07-08

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o zasiedzenie nieruchomości wniesiony przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, który nie posiadał jej w złej wierze, może być uwzględniony?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy stwierdził, że posiadanie nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli, który nie posiada jej w złej wierze, może prowadzić do zasiedzenia. Kluczowe jest wykazanie, że posiadacz samoistnie posiadał nieruchomość przez wymagany prawem okres, a jego posiadanie było nieprzerwane i jawne. W przypadku zasiedzenia przez współwłaściciela, wymagane jest wykazanie, że jego posiadanie miało charakter posiadania samoistnego, a nie tylko posiadania zależnego jako współwłaściciela.
Stan faktyczny
Powód wniósł o zasiedzenie nieruchomości, której był współwłaścicielem. Twierdził, że posiadał ją samoistnie przez wymagany prawem okres. Pozwany kwestionował możliwość zasiedzenia przez współwłaściciela. Sprawa dotyczyła ustalenia charakteru posiadania powoda i jego wpływu na możliwość zasiedzenia.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi drugiej instancji.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. OpuszyńskiSędziowie: T. Witkowski (sprawozdawca), S. Graban.

Powiązane orzeczenia

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 21.07.2026.