III RN 185/99

Wyrok z dnia 1 czerwca 2000 r. III RN 185/99 Możliwa jest odmowa nadania uprawnień budowlanych bez przeprowa-dzenia egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), gdy osoba ubiegająca się o te uprawnienia nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych. Przewodniczący: SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Grudzieckiego, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2000 r. sprawy ze skargi Szymona R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 15 stycznia 1997 r. [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych, na skutek rewizji nadz-wyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyj-nego w Warszawie z dnia 5 marca 1999 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Admi-nistracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Wojewoda K. decyzją z dnia 13 listopada 1996 r. na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Bu-downictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 1995 r., Nr 8 poz. 38) po ponownym przeprowadzeniu pos-tępowania kwalifikacyjnego odmówił Szymonowi R. nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno - budowlanej bez przeprowadzenia egzaminu. Decyzja ta wynikła z ustalenia, że Szy-mon R. mimo wezwania do uzupełnienia wniosku nie przedstawił dokumentów dają-cych podstawę do uznania, iż odbył praktykę zawodową w sposób określony w § 23 2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994 r. odnośnie do okresu do 15 lutego 1995 r., tj. do czasu wejścia w życie wymienionego rozpo-rządzenia oraz w sposób określony w § 7 rozporządzenia co do okresu po 15 lutego 1995 r. Chodziło o udokumentowanie odbywania praktyki pod kierunkiem osoby mającej uprawnienia budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Szymona R. decyzją z dnia 15 stycznia 1997 r. na podstawie art. 12 ust. 2 i art. 14 ust. 3 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego oraz § 3 i § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. utrzymał w mocy decyzję or-ganu pierwszej instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił ustalenia zaskarżonej decyzji, iż wnioskodawca nie wykazał, aby odbył praktykę zawodową dającą podstawę do przyznania uprawnień budowlanych. Nie można uznać za wys-tarczającą praktyki zawodowej we własnym przedsiębiorstwie, na którą powoływał się wnioskodawca. Nie można także uznać za praktykę zawodową czynności wyko-nywanych przez skarżącego na budowie prowadzonej pod kierunkiem inspektora nadzoru, który reprezentuje w trakcie budowy inwestora i nie jest osobą u której wykonawca wykonuje praktykę zawodową. Uwzględniając skargę Szymona R. Naczelny Sąd Administracyjny w Warsza-wie wyrokiem z dnia 5 marca 1999 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zas-karżona decyzja organu drugiej instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, którymi odmówiono skarżącemu uprawnień do kierowania robo-tami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez przeprowadzenia egzaminu wydane zostały w zakresie nie przewidzianym ani przez przepisy art. 12 – 14 Prawa budowlanego, ani przez przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zdaniem Sądu, art. 12 ust. 3 Prawa budowla-nego wskazuje, iż warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest złożenie eg-zaminu ze znajomości przepisów prawnych dotyczących procesu budowlanego i jest to warunek, który nie może być pominięty w postępowaniu w przedmiocie uprawnień budowlanych. Rozpatrywanie więc wniosku skarżącego w aspekcie nadania mu uprawnień budowlanych bez składania egzaminu było postępowaniem wadliwym, a rozstrzygnięcie nie znajduje podstawy w cytowanych przepisach prawa. Minister Sprawiedliwości w rewizji nadzwyczajnej zarzucił rażące naruszenie 3 art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Admi-nistracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 roz-porządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i na podsta-wie art. 57 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W rewizji nadzwyczajnej przekonywająco wykazano, że błędna jest ocena prawna zaskarżonego wyroku jakoby niedopuszczalna była odmowa nadania odpo-wiednich uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Wbrew wyrokowi NSA, stosownie do § 5 ust. 5 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownic-twa z dnia 30 grudnia 1994 r. przewidziane zostały wyraźnie dwie sytuacje, w których wojewoda wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przepro-wadzenia egzaminu. Po pierwsze, po bezskutecznym upływie terminu dla usunięcia braków formalnych wniosku (§ 8 ust. 5 pkt 1) i po drugie, jeżeli osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom w zakresie przygotowania zawodowego (odpowiedniego wykształcenia lub wymaganej praktyki zawodowej - § 8 ust. 5 pkt 2). Tak ukształtowana procedura kwalifikacyjna odpowiada regulacji w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W szczególności w art. 12 ust. 2 tej ustawy określone zostały wymagania, które muszą spełniać osoby uprawnione do samodzielnych funkcji w budownictwie. Wymagania te dotyczą odpowiedniego wy-kształcenia technicznego i praktyki zawodowej. Natomiast niezależnie od tego wa-runkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest złożenie egzaminu ze znajomości przepisów prawnych dotyczących procesu budowlanego oraz umiejętności praktycz-nego zastosowania wiedzy technicznej (art. 12 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Można zauważyć, że przewidziana w § 8 ust. 5 powołanego rozporządzenia możli-wość rozstrzygnięcia sprawy bez przeprowadzenia egzaminu jest rozwiązaniem funkcjonalnie odpowiednim dla sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o uprawnienia bu-dowlane nie spełnia określonych wymagań kwalifikacyjnych. W takich bowiem sytua- 4 cjach poddawanie egzaminowi osoby, która z innych powodów nie mogłaby uzyskać uprawnień budowlanych – byłoby bezprzedmiotowe. Przyjmując błędne założenia co do wskazanych przepisów prawa materialne-go Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał merytorycznych zarzutów podniesio-nych w skardze, że wnioskodawca – wbrew ustaleniom zaskarżonej decyzji – udo-kumentował przebieg odpowiedniej praktyki zawodowej. Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy uznał, że rewizja nadzwyczajna miała usprawiedliwioną podstawę i orzekł stosownie do art. 39313 § 1 KPC odpowiednio zastosowanego (art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. – Dz.U. Nr 43, poz. 189). ========================================