IV CNP 19/14

Sygn. akt IV CNP 19/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie ze skargi R. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt V Ca […], w sprawie z wniosku J. C. przy uczestnictwie R. C. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2014 r., 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2) zasądza od uczestniczki postępowania R. C. na rzecz wnioskodawcy J. C. kwotę 1217 (tysiąc dwieście siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym. 2 UZASADNIENIE W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 5192 § 1 w zw. z art. 4249 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. – to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. Przyjąć zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona. Uczestniczka postępowania R. C. we wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego S. z dnia 1 marca 2012 r. skardze nie przedstawiła wywodu prawnego zawierającego argumenty przekonywujące, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Przyjęta przez Sąd drugiej instancji wykładnia przepisów art. 126 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 989) w zw. z art. 31 § 2 pkt 3 kro, w następstwie której – jak zarzucono w skardze – niedoszło do ich 3 zastosowania, była bowiem niewątpliwie jedną z możliwych wykładni tych przepisów przy zastosowaniu przyjmowanych reguł wykładni. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 w zw. z art. 98 § 1 i 3, art. 99 k.p.c. oraz art. 13 § 2 k.p.c. przy zastosowaniu także przepisów § 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6a ust. 1 pkt 10, § 6 pkt 5 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 490). [aw]