IV CNP 37/16

Sygn. akt IV CNP 37/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi uczestnika postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I Ca [...], w sprawie z wniosku R. C. przy uczestnictwie M. C. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 5192 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, wydanego w postępowaniu nieprocesowym, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego postanowienia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. wydanym w postępowaniu nieprocesowym w sprawie o podział majątku wspólnego na skutek apelacji wnioskodawczyni i uczestnika częściowo zmienił postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 19 lipca 2013, a w pozostałym zakresie obie apelacje oddalił. 2 Uczestnik wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 1 kwietnia 2014 r. Zarzucił mu naruszenie art. 233 § 1 i art. 382 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08), przyjmuje się, że niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia, uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą, ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy orzeczenie zostało wydane na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa, tj. z uchybieniami odnoszącymi się do regulacji prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen. W szczególności nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa. Przeciwny pogląd zagrażałby takim wartościom, jak: stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08). Według art. 4249 k.p.c. mającego odpowiednie zastosowanie na podstawie odesłania zawartego w art. 13 § 2 k.p.c. także do skarg dotyczących wydanych w postępowaniu nieprocesowym orzeczeń, o których mowa w art. 5192 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może być uwzględniona. Zawarte w skardze uczestnika twierdzenia nie zawierają argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, iż postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 1 kwietnia 2014 r. wydane na skutek apelacji wnioskodawczyni i uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 lipca 2013 r. jest dotknięte kwalifikowaną sprzecznością z prawem w znaczeniu wyżej przedstawionym. 3 Mając to na względzie Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania wniesionej przez M. C. skargi na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 1 kwietnia 2014 r. jw