IV CO 100/19

Sygn. akt IV CO 100/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Szanciło w sprawie z powództwa J. S. przeciwko M. R. S. o rozwód na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 czerwca 2019 r., na skutek przedstawienia przez Sąd Okręgowy w R. sprawy o sygn. akt I C […] celem oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy oddala wniosek. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 45 k.p.c. Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej. Właściwość miejscową w sprawach o rozwód określa art. 41 k.p.c., który stanowi, że powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda. Z okoliczności sprawy wynika, że o ile na datę wniesienia pozwu obie strony mieszkały w Wielkiej Brytanii, co oznaczałoby, że wniosek Sądu Okręgowego w R. nie był pozbawiony podstaw prawnych, to na datę orzekania przez Sąd Najwyższy sytuacja uległa zmianie, albowiem z pisma powódki z dnia 28 maja 2019 r., skierowanego do Sądu Najwyższego, wynika, że doszło do zmiany jej danych adresowych w stosunku do tych podanych w pozwie - z Wielkiej Brytanii na P., a więc w Polsce. Z tego też adresu (w Polsce) została nadana korespondencja. „Zmiana danych adresowych” jest to inne pojęcie niż „adres do doręczeń” wskazany w pozwie, a więc - jak należy rozumieć - doszło do zmiany miejsca zamieszkania powódki na ostatnie miejsce zamieszkania stron w kraju. Powyższe oznacza, że art. 45 k.p.c. nie ma zastosowania. Skoro zatem możliwe jest ustalenie właściwości miejscowej na podstawie art. 41 k.p.c., wniosek do Sądu Najwyższego, skierowany na podstawie art. 45 k.p.c., należało oddalić. a jw