IV CR 174/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa A. S. przeciwko L. K. i J. S. o unieważnienie uznania po rozpoznaniu rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 13.VIII.1957 r. rewizję tę oddalił.Uzasadnienie faktyczneA. S. w pozwie z dnia 7 czerwca 1955 r. przeciwko L. K. i małoletniemu J. S. domagał się unieważnienia uznania, dokonanego przez powoda w dniu 7 grudnia 1954 r. Powód twierdził że uznania dokonał pod wpływem gróźb matki dziecka pozwanej L. oraz, że nie jest ojcem dziecka, gdyż poznał on matkę dziecka w połowie grudnia 1941 r., a małoletni pozwany urodził się 8 czerwca 1942 r.Sąd Wojewódzki oddalił powództwo ustalając, że powód dokonał uznania dziecka dobrowolnie oraz że nie tylko nie udowodnił, by nie był ojcem dziecka (badanie krwi ojcostwa powoda nie wykluczyło), ale wszystko wskazuje, iż jest on ojcem dziecka, gdyż stosunki cielesne z jego matką utrzymywał już jesienią 1941 r., a na wiosnę 1942 r., gdy pozwana K. była w zaawansowanej ciąży, przez pewien czas razem z nią mieszkał.W rewizji powód domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Unieważnienie uznania na żądanie uznającego wymaga wykazania istnienia dwóch przesłanek łącznie: że oświadczenie o uznaniu dotknięte jest wadą oraz że uznający nie jest ojcem uznanego (art. 46 k.r.).Sąd Wojewódzki uznał, że żadna z obu koniecznych przesłanek nie zachodzi.W rewizji powód zarzuca, że Sąd Wojewódzki błędnie ocenił zeznania dwóch świadków i nie powołał z urzędu (art. 236 k.p.c.) trzeciego świadka. Zarzut ten jest bezprzedmiotowy, gdyż wskazane uchybienia, według treści rewizji, odnoszą się tylko do ustaleń w przedmiocie ojcostwa powoda, nie mają natomiast nic wspólnego z ustaleniem, że powód dokonując uznania nie działał pod wpływem groźby. Gdyby więc nawet, abstrahując już od tego, że ustalenia zawarte w zaskarżanym wyroku jako utrzymane w granicach przysługującej sądowi swobody oceny dowodów (art. 242 § 1 k.p.c.) nie mogą być kwestionowane, przyjąć istnienie szans wykazania, iż powód nie jest ojcem dziecka, to nie mogłoby to wpłynąć na wynik sprawy, wobec negatywnych ustaleń co do drugiej z przesłanek, w rewizji niekwestionowanych.Ustalenie, że oświadczenie powoda o uznaniu było niewadliwe, jest oczywiście słuszne w świetle własnych twierdzeń powoda. Twierdzenia te sprowadzają się do ogólników, z których nie wynika, by rzekome groźby pozwanej i jej przyjaciela mogły przestraszyć powoda i wpłynąć na złożenie przez niego oświadczenia o uznaniu. Powód nie próbuje nawet wyjaśnić w rewizji przytoczonych w zaskarżonym wyroku dla odparcia jego twierdzeń okoliczności, że w grudniu 1954 r. uznał dziecko jakoby pod wpływem obawy przed możliwością zniszczenia go przez matkę dziecka i jej przyjaciela, a w czerwcu 1955 r. wytoczył niniejsze powództwo, choć nic nie wskazuje, by rzekomy stan obawy z jakichś przyczyn ustał oraz, że w odpowiedzi na pozew o alimenty w sprawie C 1147/55 Sądu Powiatowego dla m. Gdańska w dniu 16 maja 1955 r. twierdził, ze uznania dokonał pod wpływem błędu co do znaczenia prawnego tego aktu, nic nie wspomniał natomiast o groźbach.Ponieważ wskazane w rewizji podstawy zaskarżenia nie zachodzą, a Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw rewizyjnych, które należałoby uwzględnić z urzędu, rewizja podlega oddaleniu (art. 383 k.p.c.).