IV CSK 101/14

WyrokIzba Cywilna2014-07-16

Skład orzekający: Mirosław Bączyk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna w sprawie o podział majątku wspólnego, oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, może zostać przyjęta do rozpoznania, gdy nie zachodzi przesłanka oczywistej uzasadnioności?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdy nie zachodzi przesłanka oczywistej uzasadnioności określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W rozpoznawanej sprawie, mimo zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących podziału majątku wspólnego, Sąd Najwyższy uznał, że ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez sądy niższych instancji były przekonujące i nie dawały podstaw do twierdzenia o oczywistej zasadności skargi.
Stan faktyczny
Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w T., które częściowo uwzględniło jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w sprawie o podział majątku wspólnego. Skarga kasacyjna podnosiła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących m.in. skutków darowizny, nierównych udziałów w majątku wspólnym oraz sposobu podziału nieruchomości. Wnioskodawca wnosił o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą uzasadnionosc.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i ustalił, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania kasacyjnego związane ze swoim udziałem.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt IV CSK 101/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z wniosku S. K. przy uczestnictwie I. K. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lipca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt VIII Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. ustala, że każdy uczestnik postępowania ponosi koszty postępowania kasacyjnego związane ze swoim udziałem w sprawie. 2 UZASADNIENIE Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 21 sierpnia 2013 r., w którym Sąd ten częściowo uwzględnił apelację wnioskodawcy, a w pozostałym zakresie tę apelację oddalił (pkt I i II postanowienia). Apelację tę wniósł wnioskodawca od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 14 marca 2013 r. (k. 316 akt sprawy). W skardze kasacyjnej wnioskodawcy, obejmującej rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego zawarte w pkt I 1c, I 2 i II, podnoszono zarzuty naruszenia jedynie przepisów prawa materialnego, tj. art. 49 § 3 k.r. i o. (w wersji obowiązującej przed dniem 20 stycznia 2005 r.) i w wersji aktualnej art. 49 § 1 k.r.o., art. 45 § 1 k.r.o., art. 43 § 2 k.r.o. w zw. z art. 5 k.c., art. 212 § 3 k.c. w zw. z art. 5 k.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Analizując treść obszernych uzasadnień postanowień obu Sądów meriti, a zwłaszcza treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a także treść odpowiedzi uczestniczki na skargę kasacyjną wnioskodawcy, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W świetle dokonanych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych przekonywająco przesądzono prawne skutki darowizny dokonanej przez syna wnioskodawcy w wysokości 25.000 USD (s. 28-29 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia), trafnie nie uwzględniono wniosku wnioskodawcy o ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym b. małżonków (s. 29-30 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, s. 17-18 wyroku Sądu Rejonowego z dnia 14 marca 2013 r., k. 316, 330-331 akt sprawy). Przyjęty przez Sąd Okręgowy sposób podziału nieruchomości zgodny był z wnioskiem zainteresowanych uczestników (art. 211 k.c.), a ustalenie wysokości ogólnej spłaty uczestniczki, rozłożenia tej spłaty na raty i określenie terminów takich rat, stanowiło 3 już konsekwencję przyjęcia sposobu podziału. Nie było zatem podstaw do twierdzenia, że w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej skarga była oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia złożonej skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 108 § 1 k.p.c. i art. 520 § 1 k.p.c. aw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 49 § 3art. 49 § 1 KROart. 45 § 1 KROart. 43 § 2 KROart. 5 KCart. 212 § 3 KCart. 3989 § 1 pkt 4 KPCart. 211 KCart. 3989 § 2 KPCart. 108 § 1 KPCart. 520 § 1 KPC§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy