IV CSK 130/15

Sygn. akt IV CSK 130/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa C. R. przeciwko Gminie Miasta Gdańska o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt I ACa 64/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, gdyż tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego; umożliwia zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa; sprzyja przyczynianiu się przez Sąd Najwyższy do rozwoju nauki prawa oraz eliminowania z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Takie ukształtowanie skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący oparł na występowaniu - w jego ocenie - czterech zagadnień prawnych dotyczących wykładni art. 6471 k.c., a mianowicie: a) znaczenia wiedzy inspektora nadzoru inwestorskiego dla solidarnej odpowiedzialności inwestora; b) konieczności podejmowania przez inwestora aktów staranności w zakresie ustalania, czy podmioty wykonujące roboty należące do zakresu obowiązków wykonawcy łączy z wykonawca stosunek kontraktowy, a jeśli tak, to jaki jest zakres podmiotowy i przedmiotowy tej umowy; 3 c) w jakim terminie może zostać wyrażona zgoda przez inwestora na wykonanie prac przez podwykonawcę; d) czy fakt wcześniejszej współpracy inwestora z podwykonawcą może rzutować na stan wiedzy inwestora ustalany na potrzeby odpowiedzialności solidarnej zgodnej z treścią 6471 k.c. Powołanie się w skardze kasacyjnej na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego wymaga wskazania argumentów prawnych prowadzących do rozbieżnych ocen prawnych oraz przedstawienia własnego stanowiska. Przytoczony w tym celu wywód prawny powinien być zbliżony do przyjętego przy przedstawianiu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.). Wskazane przez skarżącego problemy, ujęte w punktach b, c i d, zostały przedstawione w oderwaniu od ustalonego w sprawie, w sposób wiążący, stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Natomiast w odniesieniu do zagadnienia pierwszego, dotyczącego znaczenia wiedzy inspektora nadzoru inwestorskiego dla ustalenia solidarnej odpowiedzialności inwestora i osób wskazanych w art. 6471 § 5 k.c., skarżący nie przedstawił wywodu określającego, na czym polega zobiektyzowana potrzeba wykładni tego przepisu jako budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów; w tym zakresie jego wywód stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, który uznał, że inspektor nadzoru inwestorskiego jest pracownikiem technicznym, którego wiedza co do faktu, nie przesądza o wiedzy inwestora o tym fakcie. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).