IV CSK 157/15

Sygn. akt IV CSK 157/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa A. M. przeciwko Gminie Białystok - Prezydentowi Miasta Białegostoku o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I ACz 986/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego; umożliwia zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa oraz wnoszenie przez Sądu Najwyższego wkładu w rozwój nauki prawa. Takie ukształtowanie przez ustawodawcę skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów, kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wniosek skarżącej o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., tj. występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy i dotychczas niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia jurydycznego, którego rozstrzygnięcie przyczyni się do rozwoju myśli prawniczej i będzie miało znaczenie nie tylko do oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także przy rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Zagadnienie 3 to musi przy tym rzeczywiście występować w sprawie i mieścić się w zakresie problematyki, która podlega badaniu w postępowaniu kasacyjnym. Skarżący powinien dostrzegane zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało. Nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, ani nie występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy w danej kwestii wyraził swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu. Tych wymagań nie spełnia zagadnienie przedstawione przez skarżącą, sprowadzone do pytania o to, czy odsetki należne z tytułu wywłaszczenia nieruchomości spowodowane uchybieniem terminowi przewidzianemu w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115, poz. 741, ze zm.) winno być rozpoznawane „na gruncie prawa administracyjnego czy też cywilnego”. Skarżąca nie wskazała konkretnych przepisów, których zagadnienie ma dotyczyć. Przypomnieć należy, że zasadniczą podstawą prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c., oraz art. 1 k.p.c. i art. 2 k.p.c. Charakter prawny i tryb dochodzenia odsetek z tytułu opóźnienia wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość były przedmiotem wypowiedzi zarówno Sądu Najwyższego (por. m. in uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1993 r., III AZP 3/93, OSNC 1993, nr 10, poz. 174) jak i sądów administracyjnych (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2006 r., I OSK 525/05, nie publ.; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r., I OSK 232/12, nie publ.). Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n