IV CSK 240/20

Sygn. akt IV CSK 240/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 sierpnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku Dyrektora Zakładu Karnego w S. przy uczestnictwie R. B. i Prokuratora Okręgowego w G. o uznanie za osobę stwarzającą zagrożenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 sierpnia 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania R. B. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt I ACa (…) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adwokatowi G. T. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 180,00 (sto osiemdziesiąt) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestnikowi R. B. z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 2 Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na jej oczywistej zasadności. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). Skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona z uwagi na naruszenie art. 9 w związku z art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób (Dz.U. z 2020 r., poz. 1346). W uzasadnieniu wniosku kwestionował kompetencje dyrektora Zakładu Karnego do wystąpienia z wnioskiem w niniejszej sprawie i – w konsekwencji – podważał ustalenie wobec niego „wysokiego prawdopodobieństwa popełnienia czynu zabronionego”. Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności. Okoliczności wskazane przez skarżącego nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa. Należy zauważyć, że Sąd Apelacyjny, oceniając stopień prawdopodobieństwa popełnienia przez uczestnika czynu, posiłkował się opiniami biegłych, uwzględnił całokształt sytuacji życiowej uczestnika, popełnione wcześniej 3 przez niego czyny, sposób i okoliczności ich popełnienia – co znalazło jednoznaczne odzwierciedlenie we wnioskami biegłych, z opinii których jednoznacznie wynika, że niezbędne jest zastosowanie wobec uczestnika terapii w warunkach zamkniętych. Wobec powyższego nie można uznać, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana. Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj