IV CSK 288/17

Sygn. akt IV CSK 288/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa M.W. przeciwko D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt V Ga (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wniosek powódki o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparty został na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. Zarzut nieważności postępowania odwoławczego, uzasadniony niewłaściwym umocowaniem ówczesnego jej pełnomocnika procesowego okazał się nieuzasadniony. Z treści udzielonego przez powódkę pełnomocnictwa z dnia 5 czerwca 2014 r. wynika (k. 283 akt), że umocowała ona mecenasa J.K. do prowadzenia jej sprawy sygn. akt V GC (...), a dotyczącej pozwanej Spółki. 2 Z mocy art. 91 k.p.c. tak sformułowane pełnomocnictwo procesowe obejmuje z mocy samego prawa umocowanie m.in. do reprezentacji mocodawczyni także w postępowaniu odwoławczym w sytuacji, w której nie zostało ono wyraźnie ograniczone do fazy postępowania pierwszoinstancyjnego. O takim ograniczeniu nie świadczy wskazanie w pełnomocnictwie sygnatury akt, pod którą sprawa była rozpoznawana przed Sądem pierwszej instancji. Ponieważ skarżąca także twierdzi że jej skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna powódki w uzasadnieniu wniosku nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi, odwołując się do jednego z zarzutów wskazanego w ramach podstaw, czego nie można utożsamiać ze spełnieniem przesłanki wykazania „oczywistej” zasadności skargi kasacyjnej. Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016, poz. 1668). aj