IV CSK 321/15

Sygn. akt IV CSK 321/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Z. B. przeciwko T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt V ACa 400/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. przyznaje adw. A. I. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych powiększoną o 23 % podatku VAT tytułem wynagrodzenia za udzielenie powodowi z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał wyłącznie oczywistą zasadność skargi. Ma się ona przejawiać w rażącym naruszeniu przepisów postępowania, a zwłaszcza ograniczeniu materiału dowodowego przez uwzględnienie tylko kilku z kilkudziesięciu wniosków dowodowych złożonych przez powoda. Zarzut ten jest nietrafny. W szczególności ani lektura zaskarżonego orzeczenia, ani tym bardziej argumentacja w tym zakresie zawarta w skardze kasacyjnej nie dowodzą oczywiście nieprawidłowej interpretacji lub zastosowania prawa przez Sąd II instancji. Argumentacja skarżącego jest niczym innym niż polemiką z rozstrzygnięciem Sądu II instancji, na co jest miejsce przy uzasadnianiu podstaw kasacyjnych, lecz już nie przy uzasadnianiu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bo Sąd Najwyższy nie jest sądem III instancji. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.