IV CSK 324/16

Sygn. akt IV CSK 324/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku K. S. przy uczestnictwie A. S. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Przedstawione zagadnienie prawne sprowadzające się do pytania, czy płatność bezpośrednia przyznana na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051) jako dopłata do gruntów rolnych stanowiących wyłączną własność jednego z małżonków w czasie trwania wspólności ustawowej stanowi dochód objęty wspólnością majątkową małżeńską, nie stanowi zagadnienia cechującego się nowością, dotychczas niewyjaśnionego 3 i nierozwiązanego w orzecznictwie. Sąd Najwyższy wyraził jednolity pogląd, że dopłaty te jako uzależnione od posiadania gruntów, wypłacone w czasie trwania wspólności ustawowej stanowią dochód z gospodarstwa rolnego zarówno będącego przedmiotem wspólności ustawowej, jak i własności odrębnej jednego z małżonków (postanowienie z dnia 17 listopada 2011 r., IV CSK 93/11, nie publ., postanowienie z dnia 13 grudnia 2013 r., III CZP 86/13, nie publ.). Z tej też przyczyny nie zachodzi konieczność wykładni art. 31 § 1 pkt 2 oraz 33 pkt 5 i 10 k.r.o. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw