IV CSK 38/17

Sygn. akt IV CSK 38/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. przeciwko R.S. i J.S.S. o ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lipca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny 2 przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. We wniesionej przez stronę powodową skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania (s. 2) oparty został na przesłankach wyartykułowanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (pkt V) brak jest wskazania na występowanie jakiegokolwiek istotnego zagadnienia prawnego. Również występowanie przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie zostało wykazane. Strona skarżąca nie wskazała bowiem w pkt V uzasadnienia wniosku przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. (Dz.U. Nr 81, poz. 530), ani też - poza gołosłownym stwierdzeniem - nie wyjaśniła, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższego przepisu. Odwołanie się do prezentacji stanowiska, zawartego w jednym wyroku Sądu Apelacyjnego, odnośnie do wykładni tego przepisu, nie dowodzi wystąpienia przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Powołanie się także na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) na ostatniej nienumerowanej stronie skargi, a poprzestające na odwołaniu się do wcześniej wymienionych zarzutów i niezawierające jakichkolwiek argumentów na rzecz twierdzenia o „oczywistej” (a więc ewidentnej, nie budzącej żadnych wątpliwości, widocznej bez potrzeby bliższej analizy) zasadności skargi, nie odpowiada wymaganiu, o którym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c., a więc również nie może uzasadniać przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw 3