IV CSK 409/14

Sygn. akt IV CSK 409/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku E. […] Spółki Akcyjnej w G. przy uczestnictwie T. K. i K. K. o zasiedzenie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt VIII Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna (podobnie jak uprzednio - kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu - w interesie publicznym - ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wnioskodawczyni E. […] Spółka Akcyjna w G. wniosek o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania oparła na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Zdaniem powódki skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona albowiem ustalone okoliczności faktyczne uzasadniały przyjęcie dobrej wiary jej poprzednika prawnego a podniesione w ramach podstaw skargi kasacyjnej prima 3 facie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Spółki wnoszącej skargę kasacyjną w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne a mianowicie, czy w przypadku, gdy nieruchomość obciążona w chwili budowy przez przedsiębiorstwo państwowe urządzeń przesyłowych stanowiła własność Skarbu Państwa, dobrą lub złą wiarę posiadacza służebności należy oceniać w momencie posadowienia urządzeń, czy też w momencie, kiedy mógł rozpocząć się bieg termin zasiedzenia służebności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że jeżeli skarżący, jako okoliczność uzasadniającą wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien nie tylko to zagadnienie przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, a także przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, ale ponadto wykazać, że jest to zagadnienie nowe, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl; z dnia 28 czerwca 2008 r., III CSK 99/08, nie publ.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.). Tych wymagań nie spełnia przedmiotowy wniosek o przyjęcie z tej przyczyny skargi kasacyjnej do rozpoznania. Trzeba zważyć, iż kwestie wskazane przez wnioskodawczynię były już rozważane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Wystarczy odwołać się do postanowień Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2010 r. (II CSK 465/09, niepubl.), z dnia 10 sierpnia 2005 r., (I CK 50/05, niepubl.), z dnia 4 lipca 2014 r. (II CSK 551/13, niepubl.) Odnosząc się do wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności trzeba wskazać, że według ugruntowanego w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiska, oczywista” zasadność skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienie Sądu 4 Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05 a także postanowienia z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl; z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/07, niepubl.). Przedmiotowy wniosek nie spełnia zatem tego wymagania, zwłaszcza że nie wskazuje się w nim przepisów, którym uchybił Sąd drugiej instancji. Zważyć też trzeba, że sama ocena skarżącego, że uchybienia wskazane w ramach podstawy skargi zasługują prima facie na uwzględnienie w żaden sposób nie prowadzi do wykazania „oczywistej” zasadności skargi opartej na tych zarzutach. Zbadanie, czy w sprawie zachodzi przesłanka przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tak jak została ujęta w skardze, wymagałoby uprzedniego przeanalizowania zasadności podstaw skargi kasacyjnej, co jest niedopuszczalne na tym etapie postępowania a nadto sprzeczne z istotą wymagania wykazania przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania. Z tych względów uznając, że nie zostały spełnione przesłanki przejęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. postanowił jak wyżej. aw