IV CSK 428/16

Sygn. akt IV CSK 428/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa K. W. przeciwko "U." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w U. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt XII Ga [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2 UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 9 lutego 2016 r., opartej na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., powód K. W. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania tym, „iż charakter, zakres i wpływ naruszeń zarówno prawa procesowego jak i materialnego winny przesądzać o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona”. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga jest oczywiście uzasadniona. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy powołane przez stronę okoliczności stanowią przyczyny kasacyjne wymienione w tym przepisie. Powołując się na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) skarżący powinien przedstawić stosowną argumentację prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.); uzasadnienie tej przesłanki powinno koncentrować się na wykazaniu tak rozumianej „oczywistości” zasadności skargi. Jednocześnie, uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia, choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw skargi, ani być sformułowane w sposób wymagający oceny ich zasadności. Uzasadnienie wniosku skarżącego nie odpowiada tym warunkom, stanowiąc jedynie skróconą wersję zarzutów skargi oraz ich uzasadnienia; ocena wniosku wymagałaby niedopuszczalnego na tym etapie postępowania badania zasadności podstaw skargi. Skarżący pominął natomiast konieczną przy 3 powołaniu się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. argumentację prawną, przekonującą o „oczywistej” zasadności wniesionego środka zaskarżenia. Rolą Sądu Najwyższego nie jest weryfikowanie prawidłowości podstawy faktycznej i prawnej prawomocnych orzeczeń sądowych, ani wyjaśnianie wszystkich wątpliwości prawnych, jakie nierozerwalnie wiążą się z procesem orzekania (wykładni i stosowania prawa). Nie stwierdziwszy przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., nie orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanej „U.” Sp. z o.o. w U. wobec powiązania wniosku o ich zasądzenie jedynie z wnioskiem o odrzucenie skargi bądź o jej oddalenie. jw l.n