IV CSK 449/16

Sygn. akt IV CSK 449/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa P. L. przeciwko E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowo - akcyjnej w T. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lutego 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 marca 2016 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał na potrzebę wykładni prawa oraz występowanie na jej tle dwóch istotnych zagadnień prawnych. Potrzeba wykładni ma dotyczyć art. 93 § 1 k.c. i tego, czy brak współdziałania przez podmiot trzeci może zostać uznany za okoliczność, o której mowa w tym przepisie. Kwestia jest oczywista, bowiem art. 93 k.c. wyraźnie dotyczy wyłącznie relacji między stronami konkretnej umowy – bez znaczenia jest w tym kontekście działanie albo zaniechanie osoby trzeciej i z tej perspektywy przepis nie wymaga wykładni. Pierwsze ze wskazywanych w skardze zagadnień prawnych dotyczy tego, czy do oceny, kim jest „strona”, o której mowa w art. 93 k.c., ma znaczenie, kto konkretnie jest we władzach osób prawnych. Skarżący wskazuje, że choć w tym przypadku rzeczywiście miała współdziałać osoba trzecia względem zawartej przez niego umowy, to jednak tą osobą trzecią była osoba prawna, w której władzach zasiadały te same osoby, co we władzach drugiej strony zawartej z nim umowy, a poza tym jego partner umowny posiadał 100% udziałów rzeczonej osoby trzeciej. Choć skarżący wyraźnie tego nie formułuje, to w istocie pyta, czy w takiej sytuacji mogłoby dojść do „przebicia kurtyny korporacyjnej” i uznania de facto tożsamości podmiotowej jego kontrahenta umownego oraz osoby trzeciej. Trzeba zauważyć, że takiego „przebicia” kilka razy dokonał Sąd Najwyższy, uznając za pracodawcę inny podmiot niż ten, który expressis verbis był wskazany w umowie o pracę. Tym niemniej tego rodzaju zastrzeżenie może stanowić wyłącznie zarzut kasacyjny – nie jest to jednak żadne ogólne zagadnienie prawne na tyle istotne, aby uzasadniało przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w tej sprawie. Choć więc rzeczywiście można doszukać się istotnego zagadnienia prawnego na tle rozumienia wyrazu „strona” w art. 93 k.c., to jednak samo uzasadnienie problemu 3 zawarte w skardze kasacyjnej nie jest w tym zakresie przekonujące. Drugie z zagadnień prawnych ma dotyczyć tego, czy umowę doradczą należy zawsze traktować jako umowę zlecenia. Zagadnienie to nie zostało bliżej uzasadnione w skardze kasacyjnej. Trzeba jedynie zaznaczyć, że o klasyfikacji umowy decyduje zawsze jej treść, a nie nazwa, zatem tego rodzaju zagadnienie prawne jest zbyt abstrakcyjne i niedookreślone, aby mógł je wyjaśnić Sąd Najwyższy. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj l.n