IV CSK 519/20

Sygn. akt IV CSK 519/20 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku M. C. przy uczestnictwie M. L. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt VIII Ca (...), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza na rzecz wnioskodawczyni od uczestnika kwotę 5400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Skarżący powołując się na oczywistą zasadność skargi odwołuje się przede wszystkim do wadliwego rozstrzygnięcia w zakresie spłat zobowiązań dokonanych przez niego po rozwiązaniu małżeństwa stron, obciążenia go spłatą zobowiązania na zakup samochodu D. i spłatą połowy wartości na rzecz wnioskodawczyni wobec przyjęcia, że wchodzi w skład majątku wspólnego i takiego samego rozstrzygnięcia co do nieruchomości w K. oraz przedstawia wywód na uzasadnienie zarzucanych uchybień. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. Analiza wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzi wskazana przesłanka. Odnośnie kwestii samochodu D. skarżący błędnie odczytał motywy Sądu Okręgowego, bowiem zarówno z treści sentencji (pkt 1a) jak i uzasadnienia wynika ustalenie, iż samochód nie wchodzi w skład majątku wspólnego stron, a co za tym idzie jego wartość nie podlega rozliczeniu z wnioskodawczynią, co spowodowało obniżenie spłaty w pkt 1c. Co zaś do kwestii 3 rozliczeń z tytułu spłat zobowiązań, to Sąd drugiej instancji nie stwierdził, że wnioskodawczyni nie wiedziała o pobranych przez uczestnika kredytach lecz, iż nie wiedziała o zobowiązaniach z tytułu działalności gospodarczej, które miały być nimi pokryte. Stanowisko Sądu meriti, iż wykorzystanie kredytów wyłącznie przez uczestnika na prowadzenie działalności gospodarczej a nie na potrzeby rodziny nie może prowadzić do przyjęcia, że nastąpiły uchybienia przepisom prawa o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. oraz § 4 pkt 8, § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018, poz. 265). jw