V CSK 583/16

Sygn. akt V CSK 583/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z wniosku K. F. przy uczestnictwie J. F. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt VI Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) orzeka, że wnioskodawczyni i uczestnik ponoszą koszty związane z ich udziałem w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawczyni K. F. od postanowienia Sądu Okręgowego w C. należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego 2 orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca oparła wniosek na przyczynach wskazanych w art. 3989 §1 pkt 1 i 4 k.p.c. Oparcie wniosku na pierwszej z wymienionych przyczyn kasacyjnych obliguje skarżącego do sformułowania tego zagadnienia, wskazania argumentów prawnych, uzasadniających jego przedstawienie oraz prezentacji własnego uargumentowanego należycie stanowiska; wywód skarżącego powinien być zbliżony do przyjętego przy stosowaniu przez sądy powszechne art. 390 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.). Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny ma walor nowości, nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub istnieją w odniesieniu do niego rozbieżne poglądy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, nie publ. i z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, nie publ.). Ujęte we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania istotne zagadnienie prawne, sprowadza się do kwestii, czy po uchyleniu orzeczenia sądu drugiej instancji przez Sąd Najwyższy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, sąd drugiej instancji powinien rozpoznać ją w granicach apelacji czy też w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, stanowiących przyczynę uchylenia poprzedniego orzeczenia. Tymczasem za utrwalone w orzecznictwie i piśmiennictwie należy uznać stanowisko, że sąd drugiej instancji powinien kierować się przy ponownym rozpoznaniu sprawy ogólnymi zasadami postępowania 3 apelacyjnego, jednakże pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy, mającą wpływ na wynik poprzedniego postępowania kasacyjnego. Związanie to odnosi się także do stron i uczestników postępowania, albowiem nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy (art. 39820 k.p.c.).Powyższe uwagi odnoszą się do ponowionych w skardze kasacyjnej wnioskodawczyni i w istocie tożsamych ze sformułowanymi w poprzedniej skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących rozliczenia nakładów z majątku wspólnego małżonków F. na majątek osobisty uczestnika w postaci nieruchomości w D. oraz dochodów uczestnika z jego gospodarstwa rolnego, które zostały uznane przez Sąd Najwyższy za niezasadne z przyczyn szeroko wyjaśnionych w postanowieniu z dnia 3 lutego 2016 r., V CSK 323/15, w którym Sąd Najwyższy dokonał wykładni art. 31 ust. 1 i 2 w zw. z art. 33 pkt 10 w zw. z art. 45 k.r.o. w odniesieniu do tych kwestii, co ma konsekwencje określone w art. 39820 k.p.c. Skarżąca nie wykazała także oczywistej zasadności skargi, polegającej na niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. aj