IV CSK 524/16

Sygn. akt IV CSK 524/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa H. W. i S. W. przeciwko J. D. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 kwietnia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt V ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania UZASADNIENIE Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 października 2015 r., opartej na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., powodowie S. W. i H. W. uzasadnili występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych. Skarżący ujęli je jako „wskazanie prawidłowego zastosowania na kanwie niniejszej sprawy takich zagadnień w zakresie instytucji przedawnienia jest określenie budzących wątpliwości z punktu widzenia prawa dalszych instytucji jak nieważność postępowania egzekucyjnego, kwalifikacji prawnej dowodów jako dokumentów z rozróżnieniem na dokumenty urzędowe a prywatne, a także sytuacji, w której w ogóle przymiotu dokumentu w sprawie nie posiada dany dowód jak też sytuacji, 2 kwalifikacji umowy zawartej przez strony nazwanej ugodą, która zdaniem pełnomocnika powodów nie posiada cech charakterystycznych dla ugody co stanowi co do powódki umowę zobowiązującą, zaś co do powoda posiada skutek w postaci odnowienia”. Zdaniem skarżących, w związku z uchybieniami Sądu odwoławczego, które miały „miejsce w niniejszej sprawie wobec sprzeczności zastosowania kryteriów oceny nieważności postępowania egzekucyjnego, braku możliwości skorzystania z zarzutu przedawnienia przez S. W., aż w końcu przyjęcia iż doszło do skutecznego mimo braku ku temu przesłanek zrzeczenia się zarzutu przedawnienia” zachodzi konieczność wypowiedzenia się przez Sąd Najwyższy. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez stronę składającą wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.). Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Skuteczne powołanie się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga precyzyjnego sformułowania określonego, dotychczas nierozwiązanego, istotnego dla praktyki sądowej problemu prawnego, zaprezentowania argumentacji prawnej przekonującej o istnieniu na jego tle wątpliwości i rozbieżnych ocen prawnych oraz świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu. Zagadnienie musi pozostawać w związku z daną sprawą, lecz powinno być sformułowane na tyle ogólnie, aby nie chodziło w nim o sposób jej rozstrzygnięcia; wątpliwości związane z przedstawionym problemem muszą mieć charakter wyłącznie prawny i nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy. Skarga kasacyjna jako szczególny środek zaskarżenia nie służy weryfikacji prawidłowości podstawy faktycznej ani prawnej orzeczenia, a rolą Sądu Najwyższego nie jest wyjaśnianie wszystkich ewentualnych wątpliwości prawnych mogących powstać w procesie orzekania (stosowania i wykładni prawa). Wprowadzenie w odniesieniu do skargi kasacyjnej przymusu adwokacko-radcowskiego wiąże się z nałożeniem na pełnomocników procesowych obowiązku spełniania najwyższych standardów w zakresie prezentowania stanowiska 3 strony oraz poziomu argumentacji prawniczej. Lektura „zagadnienia” sformułowanego przez skarżących prowadzi wprost do wniosku, że nie odpowiada ono tak określonym wymaganiom pod względem merytorycznym, a nawet stylistycznym. W rezultacie, w skardze nie został skonkretyzowany problem prawny odpowiadający kryteriom przyczyny kasacyjnej przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Także uzasadnienie wniosku nie zawiera argumentacji prawnej wymaganej do przekonania o jego zasadności. Argumenty użyte na uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zostały powtórzone w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, co prowadzi do zatarcia różnic pomiędzy tymi odrębnymi elementami skargi kasacyjnej. Co więcej, zostały one ujęte w formie polemiki ze stanowiskiem prawnym Sądu odwoławczego, z wyraźną intencją poddania kontroli Sądu Najwyższego trafności zarzutów. Ponadto, uzasadnienie wniosku jest mocno osadzone w stanie faktycznym sprawy, z odwołaniem się do jej przebiegu i powołaniem się na konkretne okoliczności faktyczne oraz dowody. Uzasadnienie wniosku nie zawiera elementów wymaganych dla wykazania przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., zawiera natomiast wywody, które nie powinny się w nim znaleźć. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw