IV CSK 576/19

Sygn. akt IV CSK 576/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa J. S. F. i T. F. przeciwko M. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt V Ga (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powodów solidarnie na rzecz pozwanej kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2019 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił apelację powodów J. F. i T. F. od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 30 stycznia 2018 r. oddalającego powództwo o zapłatę kwoty 66.836,70 zł tytułem, nabytego na podstawie umowy cesji, wynagrodzenia za wykonane przez M. F. roboty budowlane na inwestycji, której generalnym wykonawcą była pozwana M. K. 2 Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez powodów. Wnosząc o jej przyjęcie do rozpoznania wskazali, że jest ona oczywiście uzasadniona ponieważ Sąd Okręgowy naruszył art. 316 § 1 k.p.c., art. 65 § 2 k.c. oraz art. 513 § 2 k.c. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżących, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym - a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka 3 zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, nie publ. i z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, nie publ.). Skarżący odnieśli tę przyczynę kasacyjną do zarzutów naruszenia art. 513 § 2 k.c., art. 65 § 2 k.c. oraz 316 § 1 k.p.c., ale w lakonicznym uzasadnieniu wniosku brak jest takich argumentów, które wskazywałyby na rażące naruszenie prawa w ustalonym przez Sąd drugiej instancji stanie faktycznym. Sąd Okręgowy nie mógł naruszyć w sposób oczywisty art. 513 § 2 k.c. skarżący nie wykazali bowiem, by potrącenie wierzytelności przysługującej pozwanej względem zbywcy wierzytelności było niedopuszczalne z przyczyn o których mowa w tej regulacji. Z motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika również, by dokonana przez Sąd Apelacyjny analiza umowy w zakresie uzgodnienia przez pozwaną z poprzednikiem prawnym powodów 10% upustu, była niezgodna z dyrektywami wykładni umów o których mowa w art. 65 § 2 k.c. Nie można również zgodzić się z tezą, że Sąd Okręgowy w sposób rażący naruszył art. 316 § 1 k.p.c. czyniąc ustalenia jedynie na bazie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zagadnienie orzekania przez Sąd drugiej instancji z pominięciem części materiału dowodowego normuje art. 382 k.p.c., a nie art. 316 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy badając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie może poszukiwać jego uzasadnienia w innych elementach kreatywnych skargi, a stanowisko skarżących w tym zakresie sprowadza się do kwestionowania przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów, dotyka zatem kwestii usuwającej się spod kontroli kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c. i 39813 § 2 k.p.c.). Skarżący odwołując się do oczywistej zasadności skargi pomijają także, że z wiążącej Sąd Najwyższy podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia wprost wynika, że pozwana nadpłaciła wynagrodzenie poprzednikowi prawnemu powodów. W konsekwencji analiza wniosku, na tle podstaw skargi oraz motywów zaskarżonego orzeczenia, z uwzględnieniem związania Sądu Najwyższego podstawą faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie prowadzi do oceny, że stanowi ono rezultat jaskrawych błędów w podejmowanych działaniach procesowych czy wykładni prawa. 4 Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z 99 i art. 391 § 1 w zw. z art. 398²¹ k.p.c. i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 265). jw