IV CSK 62/20

Sygn. akt IV CSK 62/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., Z. W., J. W. i J. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2020 r., na skutek skarg kasacyjnych pozwanych: - P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., - Z. W., - J. W., - J. S. od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt […], 1) odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych pozwanych do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 2.700,- (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Pozwani: P. sp. z o.o. z siedzibą w K., Z. W., J. W. i J. S. złożyli skargi kasacyjne - każde z osobna - od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 lutego 2 2018 r., którym oddalono ich apelacje od wyroku Sądu Rejonowego […] w L. z siedzibą w Ś. z dnia 26 maja 2017 r., utrzymującego w całości nakaz zapłaty z dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył: Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania każdy ze skarżących oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że oczywista zasadność skargi jest skutkiem naruszenia art. 316 § 1 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 386 § 3 oraz art. 382 k.p.c. poprzez oddalenie apelacji każdego z pozwanych, pomimo faktu, że jeden z nich J. S. spełnił w całości dochodzone pozwem świadczenie, co - zdaniem skarżących - stanowiło podstawę do zmiany wyroku Sądu pierwszej instancji i uchylenia nakazu zapłaty wydanego w niniejszej sprawie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11 oraz z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11 - nie publ.). W zaskarżonym wyroku brak jest jakiejkolwiek - tym bardziej szczególnej, kwalifikowanej - sprzeczności z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez Sądy meriti wynika bowiem, że spełnienie świadczenia nastąpiło nie w wyniku uznania powództwa, lecz z zastrzeżeniem zwrotu celem uniknięcia przymusu komorniczego. Tylko pierwsza z tych okoliczności mogłaby zaś uzasadniać uchylenie nakazu zapłaty skierowanego przeciw pozwanym. Tymczasem pozwani konsekwentnie, 3 na każdym etapie prowadzonej sprawy kwestionowali istnienie roszczenia powoda co do zasady. Wydanie wyroku zmieniającego wyrok sądu pierwszej instancji poprzez uchylenie nakazu zapłaty doprowadziłoby do sytuacji, w której Sąd uznałby brak długu po stronie pozwanych, a na powodzie zacząłby spoczywać obowiązek zwrotu nienależnie uzyskanego świadczenia. Skarżący mylą zatem dwie, całkowicie odmienne sytuacje i instytucje prawne, toteż ich argumentacja nie może stać się przyczyną przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. jw