IV CSK 620/15

Sygn. akt IV CSK 620/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w W. przeciwko W. W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lutego 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła 2 i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pozwany W. W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w W. o zapłatę. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W ocenie skarżącego o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej przesądza fakt, iż Sąd drugiej instancji (podobnie jak Sąd pierwszej instancji) dokonał oceny kryterium „właściwego czasu” na ogłoszenie upadłości (w rozumieniu art. 299 § 2 k.s.h.) apriorycznie wyłącznie przez pryzmat treści art. 11 ust. 1 pr. upadłościowego. Przyjęta przez Sąd drugiej instancji zawężająca ocena tego kryterium, zdaniem skarżącego, prowadzi do wypaczenia istoty odpowiedzialności członka zarządu z art. 299 § 1 k.p.c. Poza tym skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w odniesieniu do podstawy kasacyjnej wskazanej w pkt II 2 (naruszenia art. 382 k.p.c.). Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego pominięcia istotnej części materiału dowodowego przez niego zawnioskowanego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien w oddzielnym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.; z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/11, niepubl.). 3 Skarżący nie wykazywał tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skarżący powołuje się ogólnie na dowód z akt innej sprawy nie wskazując, które konkretnie dowody i dlaczego mają usprawiedliwiać zaniechanie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości zaraz po zawiązaniu spółki. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł jak w sentencji pkt 2 na podstawie art. 99 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 oraz § 6 pkt 6, § 12 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490. zm.: Dz.U. z 2015 r. poz. 617). l.n