IV CSK 634/14

Sygn. akt IV CSK 634/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa W. G. przeciwko […] Towarzystwu Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej […] w W. o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej, drugiej i czwartej spośród wymienionych przesłanek. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o zagadnienie, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostające w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy, i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ.). Zagadnienie prawne przedstawione przez skarżącą dotyczyło kosztów zakupu do wspólności majątkowej małżeńskiej samochodu, który umożliwia powódce przejazdy z usztywnioną nogą i możliwości ich zaliczenia - w ramach art. 444 § 1 k.c. - do kosztów koniecznych do kompensowania niepełnosprawności ruchowej osoby poszkodowanej w wypadku. Zagadnienie sformułowane przez powódkę nie spełnia wymagań przewidzianych dla wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. W istocie skarżąca sformułowała pytanie o trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tymczasem zagadnienie, które może stać się przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego musi przedstawiać problem prawny o charakterze uniwersalnym, 3 czyli odnosić się do szerszego kontekstu niż specyficzne okoliczności jednostkowego przypadku. Z kolei przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości (ze wskazaniem, na czym te poważne wątpliwości polegają), nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego, z dnia 4 października 2007 r., I PK 164/07, z dnia 29 stycznia 2008 r., I PK 236/07, nie publ.). Przy czym rozbieżność w orzecznictwie sądów nie może być ona utożsamiana z rozbieżnością w sposobie interpretacji lub stosowania tych samych przepisów prawnych przez sąd pierwszej oraz sąd drugiej instancji w tej samej sprawie (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2004 r., II PK 9/04 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2008 r., II UK 366/07 - nie publ.). Stan niepewności wywołany orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w […], na który powołuje się powódka nie stanowi zatem wystarczającej przesłanki decydującej o potrzebie dokonania wykładni przepisów prawa przez Sąd Najwyższy. Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. o oczywistej zasadności skargi stanowią uchybienia przepisom prawa łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu powołanego przepisu tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11 - nie publ.). Ponadto celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). Ponadto powoływanie się na oczywistość skargi i konieczność dokonania wykładni prawa wzajemnie się wyklucza. Ten sam problem nie może jednocześnie stanowić istotnego, 4 nierozwiązanego jeszcze problemu prawnego albo wywoływać tak liczne wątpliwości orzecznicze, że wymaga to rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego oraz być łatwo i jednoznacznie dostrzegalnym dla przeciętnego prawnika. Taki sposób konstruowania skargi kasacyjnej jest pozorowaniem występowania w sprawie okoliczności publicznoprawnych, w oparciu o które Sąd Najwyższy dokonuje oceny na podstawie art. 3989 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08, nie publ.). Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n