IV CSK 678/15

Sygn. akt IV CSK 678/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa K. Ł. przeciwko R. K. i D. W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 kwietnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima 2 facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Skarżący powołując się na oczywistą zasadność skargi w świetle wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego odwołuje się przede wszystkim do dowodów przedstawionych przez powoda w celu wykazania istnienia zobowiązania wekslowego i w istocie kwestionuje ocenę zarówno tych dowodów, jak i dowodów przedstawionych przez stronę pozwaną w celu wykazania zarzutu wypełnienia weksla niezgodnie z zawartym porozumieniem. Zawarty jednak w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 in fine) oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego wadliwość wyroku sądu drugiej instancji polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Istnienie weksla in blanco oraz deklaracji wekslowej wprawdzie ułatwia sytuację dowodową remitenta ale nie pozbawia dłużnika prawa do przedstawienia dowodów w celu wykazania zarzutu wypełnienia weksla in blanco niezgodnie z porozumieniem. Wbrew twierdzeniu skarżącego Sąd drugiej instancji nie „przerzucił” ciężaru dowodu na powoda, lecz dokonał wykładni deklaracji wekslowej jako umowy podlegającej ocenie i interpretacji na zasadach ogólnych art. 65 k.c. z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy wykazywanych przez obie strony, zaś prawidłowość ustaleń faktycznych stanowiących podstawę tej oceny uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Wniosek Sądu drugiej instancji, że wobec niezgodnego z porozumieniem wypełnienia weksla in blanco na niekorzyść dłużników wekslowych nie powstało zobowiązanie o treści wyrażonej w wekslu zaprzecza tezie skarżącego, że spór nie został rozpoznany na podstawie stosunku wekslowego. W konsekwencji, mając na uwadze uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi powoda na tle motywów zaskarżonego wyroku, stwierdzić 3 należy brak podstaw do przyjęcia, że nastąpiła kwalifikowana postać naruszenia przepisów procesowego mająca charakter oczywisty, widoczny prima facie. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). db