IV CSK 736/19

Sygn. akt IV CSK 736/19 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku R. U. przy uczestnictwie J. K. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wnioskodawca R. U. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 czerwca 2019 r., zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 10 maja 2017 r. poprzez ustalenie innego przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami objętymi wnioskiem. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. – skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył: W niniejszej skardze powołano się na przesłankę oczywistej zasadności skargi wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przywołano również art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., 2 nie sformułowano jednak żadnego zagadnienia o charakterze prawnym. Oczywistą zasadność składanej skargi wnioskodawca wiąże z faktem przyjęcia przez biegłych wydających opinię w sprawie, że przedstawiony przez niego szkic z 1978 r. nie spełnia wymagań określonych w art. 31 p.g.k., podczas gdy - w ocenie skarżącego - w dacie jego sporządzenia obowiązywały inne przepisy, tj. rozporządzenie Ministra Odbudowy z dnia 10 listopada 1948 r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.). Skarżący wydaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy faktem zgodności szkicu z normami technicznymi obowiązującymi w dacie jego sporządzenia a mocą dowodową, jaką przedstawia on wedle obecnie obowiązującego prawa. Z przedstawionego dokumentu nie wynika bowiem, kto wskazał widniejącą na nim linię jako granicę działek, a sąd odwoławczy nie wykluczył, że taka deklaracja mogła mieć charakter jednostronny. Co do zasady zarzuty dotyczące oceny materiału dowodowego nie mogą stać się przedmiotem skargi kasacyjnej na mocy art. 3983 § 3 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. 3 jw