IV CSK 77/17

Sygn. akt IV CSK 77/17 POSTANOWIENIE Dnia 13 września 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko B. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 września 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 października 2016 r., opartej na podstawie naruszenia przepisów postępowania, art. 162, art. 217 § 1 w zw. z art. 277 oraz art. 278 § 1 k.p.c., pozwana B. […] Spółka z o.o. w B. uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania „potrzebą wykładni art. 162 k.p.c. budzącego poważne wątpliwości, ze względu na praktyczne aspekty jego stosowania przez sądy orzekające i daleko idące konsekwencje proceduralno-prawne nadmiernie formalistycznego podejścia sądów drugoinstancyjnych do zagadnienia”. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez stronę odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. Uzasadnienie wniosku nie przekonuje o tym, by w sprawie zachodziła przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyczyna przyjęcia skargi. Argumenty użyte na uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi zostały powtórzone w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, co doprowadziło do zatarcia różnic pomiędzy tymi odrębnymi konstrukcyjnymi elementami skargi kasacyjnej. W rezultacie skarżąca nie skupiła się należycie na przedstawieniu samodzielnej argumentacji zmierzającej do wykazania, że przepis art. 162 k.p.c. budzi obecnie poważne wątpliwości, wymagające usunięcia w drodze wykładni. W ujęciu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wykładnia, której ma dokonać Sąd Najwyższy, musi mieć walor ogólny i nie może sprowadzać się do precyzowania w sposób kazuistyczny znaczenia przesłanek zawartych w przepisie. We wniosku 3 pozwanej chodzi w istocie o ocenę prawidłowości zastosowania art. 162 k.p.c. w okolicznościach sprawy. Skarżąca oczekuje odpowiedzi na pytanie, powołanie jakich konkretnie przepisów prawa byłoby wystarczające dla skuteczności poczynionego przez nią do protokołu zastrzeżenia dotyczącego oddalenia przez Sąd pierwszej instancji jej wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Gdyby nawet Sąd zbyt rygorystycznie określił przesłanki złożenia skutecznego zastrzeżenia na podstawie art. 162 k.p.c., nie świadczyłoby to o potrzebie dokonania wykładni tego przepisu, stanowiącej przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wielokierunkowość stosowania prawa i różnorodność orzecznictwa, przy całym bogactwie stanów faktycznych, nie oznacza, że zachodzi potrzeba wykładni w rozumieniu tego przepisu. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie skargi mogą być tylko takie, które byłyby uwzględniane przy rozpoznawaniu skargi. Uwagi skarżącej uszło, że kwestia wysokości wynagrodzenia (z którą łączył się oddalony wniosek dowodowy) była wtórna w stosunku do podstaw żądania obniżenia wynagrodzenia, a z określonych, niezakwestionowanych w skardze przez powołanie właściwej podstawy kasacyjnej, przyczyn, Sąd uznał, że pozwana nie mogła skutecznie podważać wysokości żądanego przez powódkę wynagrodzenia. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. aw jw