IV CZ 66/19

Sygn. akt IV CZ 66/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marian Kocon SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku E. K. przy uczestnictwie F. K. i D. K. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2019 r., zażalenia uczestników postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I Ca (…) (I WSC (…)), uchyla zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 maja 2018 r. Sąd Okręgowy w Z. odrzucił skargę kasacyjną uczestników postępowania F. K. i D. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Z. z dnia 25 października 2017 r. Przyczyną odrzucenia skargi było - z powołaniem się na art. 3986 § 2 k.p.c. - nie usunięcie w wyznaczonym terminie braku skargi kasacyjnej przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W zażaleniu uczestnicy postępowania zarzucili Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 3984 § 2 i 3 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez ich błędne zastosowanie i uznanie, że podanie wartości przedmiotu zaskarżenia jest 2 w każdym wypadku obligatoryjnym obowiązkiem składającego skargę kasacyjną, także w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie; art. 1261 w związku z art. 516 i art. 361 k.p.c. przez ich błędne zastosowanie oraz wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Skarżący nie powołują wprawdzie wprost art. 5191 § 1 k.p.c., ale odwołują się do treści tego przepisu, z którego wynika, że w sprawach z zakresu prawa rzeczowego dopuszczalność skargi kasacyjnej nie została, co do zasady uzależniona od kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia (ratio valoris). Sprawa o stwierdzenie zasiedzenia znajduje się w zakresie prawa rzeczowego, a więc wartość przedmiotu zaskarżenia nie ma wpływu na dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej i jest podawana jedynie orientacyjnie; sprawa ta nie znajduje się w gronie wyjątków, o jakich mowa w art. 5191 § 4 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 lipca 2006 r. III CNP 32/06, z dnia 19 sierpnia 2010 r. I CSK 138/10, z dnia 17 lipca 2013 r. V CNP 74/12 oraz z dnia 7 marca 2019 r. IV CZ 109/18, nie publ.). Z tych względów należało na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. orzec jak w postanowieniu. jw