IV K 574/52

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Antoniego S. osk. z art. 187 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 1950 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 2, art. 388 i art. 3 k.p.k. uchylił wyrok b. Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 maja 1950 r. oraz wyrok b. Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 1950 r., skazujące oskarżonego Antoniego S. za przestępstwo z art. 187 k.k., i postępowanie w tych sprawach umorzył.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 1 grudnia 1950 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie zatwierdził wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, którym Antoni S. został skazany dwukrotnie z art. 187 k.k. na kary po jednym roku i sześć miesięcy więzienia, a łącznie na dwa lata więzienia, za to, że w celu użycia za autentyczną przerobił założoną przez siebie do Sądu Grodzkiego w Otwocku apelację, wykreślając z niej słowa "prawie codziennie pijani" "z lokatorami" i "po pijanemu" i przerobionej apelacji użył za autentyczną, powołując się na jej treść w brzmieniu przerobionym w sprzeciwie od wyroku z dnia 7 kwietnia 1949 r.Od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 1950 r. założył na korzyść skazanego rewizję nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL, wnosząc o uchylenie powyższego wyroku oraz wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 maja 1950 r. i umorzenie postępowania w sprawie.Rewizja nadzwyczajna zarzuca brak znamion przestępstwa z art. 187 k.k. w czynie przypisanym oskarżonemu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Sąd Okręgowy przyjął, że wykreślenie przez oskarżonego zniesławiających zwrotów z jego skargi apelacyjnej jest przestępstwem przewidzianym w art. 187 k.k. Sąd Apelacyjny pogląd ten podzielił.Czyn przypisany oskarżonemu nie zawiera jednak znamion przestępstwa.Z ustaleń obu instancji i treści apelacji wynika, że oskarżony wykreślił ze swej apelacji kilka słów, które widocznie uznał za niewłaściwe. Niezależnie od tego, czy wyrazy te zawierały znamiona zniesławienia strony przeciwnej, przeciwko czemu przemawia fakt, że oskarżony zawarte w nich twierdzenie poparł powołaniem się na dowód ze świadków, oraz niezależnie od tego, czy oskarżony skreśleń tych dokonał przed wniesieniem apelacji do sądu, czy później (do czego Sądy obu instancji przywiązywały zasadnicze znaczenie), stwierdzić należy, że w każdym razie zmiany te dokonane zostały przed rozpoznaniem sprawy w II instancji, a z powodu dokonanych skreśleń apelacja oskarżonego nie przestała być autentyczna, ani też dokonane skreślenia nie dotyczyły żadnej okoliczności, mającej znaczenie prawne z punktu widzenia postępowania sądowego na skutek tej apelacji. Z tych względów nie można uznać za słuszne stanowiska, że dokonane przez oskarżonego skreślenia stanowiły fałsz dokumentu w rozumieniu art. 187 k.k., tym bardziej, że skreślenia nie dotyczyły okoliczności mogących mieć znaczenie prawne (art. 90 k.k.).Ponieważ w czynie oskarżonego brak jest znamion przestępstwa, należało orzec jak w sentencji.