K 1050/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Potępa (sprawozdawca); Sędziowie: Z. Sitnicki, J. Haber; Prokurator: J. Jackiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Teobalda K., osk. z art. 2 dekretu z dn. 31.VIII 1944 r. (Dz. U. R. P. z 1946 r. Nr 69, poz. 377), po rozpoznaniu wniosku Pierwszego Prokuratora Sądu Najwyższego o przywrócenie terminu do złożenia rewizji nadzwyczajnej na niekorzyść oskarżonego, postanowił: pozostawić bez rozpoznania wniosek Pierwszego Prokuratora Sądu Najwyższego o przywrócenie terminu do złożenia rewizji nadzwyczajnej na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 1949 r. w sprawie Teobalda K., osk. z art. 2 dekr. z dn. 31.VIII 1944 r.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Przepis art. 221 k.p.k. dozwala na przywrócenie jedynie terminu zawitego. Warunkiem zatem przywrócenia terminu jest więc aby termin, o którego przywrócenie chodzi, był zawity. Zawite są terminy, które ustawa wyraźnie za takie uznaje (art. 215 § 1 k.p.k.). Takimi terminami między innymi są: termin do zażaleń i sprzeciwów (art. 216 § 1 k.p.k.), termin do zapowiedzenia rewizji (art. 219 § 1, 381 k.p.k.), i termin do wywodu rewizji (art. 220, 387 § 1 k.p.k.).Wspomniany przepis art. 221 k.p.k. nie dotyczy rewizji nadzwyczajnej. Założenie takiej rewizji nie jest ograniczone żadnym terminem. Jedynie rewizja nadzwyczajna założona po upływie sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku nie może być uwzględniona na niekorzyść oskarżonego. Sąd Najwyższy ogranicza się wówczas tylko do ustalenia uchybienia. Wspomniany termin nie może być przywrócony przede wszystkim dlatego, że nie jest zawity, skoro ustawa wyraźnie za taki go nie uznała (art. 215 k.p.k.).Ponieważ termin ten nie jest także instrukcyjny, bo rodzi doniosłe skutki prawne - zachodzi potrzeba określenia jego charakteru.Skutkiem upływu tego terminu Sąd Najwyższy nie może orzec na niekorzyść oskarżonego, nie może więc skazać uniewinnionego, a skazanemu podwyższyć czy też zaostrzyć kary. Upływ wspomnianego terminu powoduje utratę prawa wyrokowania na niekorzyść oskarżonego. Posiada on więc charakter materialno-procesowy zbliżony do czasokresu przedawnienia wyrokowania z art. 87 k.k oraz do określonego w art. 10 ustawy z dn. 24 IV 1949 r. (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 343) czasokresu, dopuszczającego wznowienie postępowania na niekorzyść oskarżonego z powodu nieujawnienia nowych faktów i dowodów w sprawach o przestępstwa określone w dekrecie z dn. 31.VIII 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy (Dz. U. R. P. z 1946 r. Nr 69, poz. 377).Przedawnienie takie nie biegnie tylko wówczas, jeżeli przepis nie pozwala na wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania karnego (art. 88 k.k.).