K 299/50

Skład orzekającyPrzewodniczący. sędzia J. Zembaty (sprawozdawca). Sędziowie: T. Cyprian, E. Merz. Prokurator: A. Bramson.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysława C, osk. z art. 25 m.k.k., po rozpoznaniu rewizji Prokuratora Sądu Apelacyjnego w Kielcach i oskarżonego założonych od wyroku tegoż Sądu z dnia 19 stycznia 1950 r., na mocy art. 395, 461 k.p.k. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Rewizja oskarżonego zarzuca obrazę zastosowanego przez Sąd art. 25 pkt 1 m.k.k., twierdzi bowiem, że czerwony sztandar nie korzysta z ochrony tego przepisu.Rewizja Prokuratora zarzuca natomiast obrazę tegoż art. 25 pkt 1 m.k.k. przez jego zastosowanie oraz art. 29 m.k.k. przez niezastosowanie go do faktu zerwania wystawionego publicznie czerwonego sztandaru.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny.Według ustaleń Sądu, zgodnych z wynikami przewodu sądowego, oskarżony, w nocy z 22 na 23 lipca 1949 r. około godziny 3.30 nad ranem, znieważył przez umyślne zerwanie jeden z około 40 czerwonych sztandarów, wystawionych publicznie przy barierze otaczającej boisko sportowe.Sąd zasadnie przyjął, że znieważenie przez umyślne zerwanie wystawionego publicznie czerwonego sztandaru podpada pod dyspozycję art. 25 pkt 1 m.k.k. Czerwony sztandar bowiem jest symbolem ustroju państwowego Polski Ludowej, opartego na proletariackim internacionalizmie. Demokracja Ludowa w Polsce sprawuje funkcje dyktatury proletariatu, czerwony sztandar zaś jest tego zewnętrznym wyrazem i jest używany przy wszystkich uroczystościach państwowych, na równi z chorągwią biało-czerwoną, i dlatego na równi z nią korzysta z ochrony prawnej.