Ł C 990/1950

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu w dniu 11 sierpnia 1950 r. na sesji wyjazdowej w Łodzi w sprawie z wniosku Estery M. o stwierdzenie praw do spadku po Łai i Dawidzie małżeństwu R. po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 22 marca 1950 r. skargę kasacyjną oddalił.Uzasadnienie faktycznePrawomocnym postanowieniem z dnia 10 maja 1949 r. Sąd Grodzki w Łodzi zgodnie z wnioskiem Estery M. stwierdził, że prawa do całości spadku po Łai, Racy R., zmarłej w dniu 31 marca 1942 r. nabył mąż Dawid E. R., a prawa do całości spadku po Dawidzie E. R., zmarłym w dniu 31 grudnia 1942 r., nabyła Estera M. - wnioskodawczyni.W dniu 5 stycznia 1950 r. Estera M., spadkobierczyni w myśl wyżej przytoczonego postanowienia, wniosła do Sądu Grodzkiego skargę o wznowienie postępowania w sprawie Sp 452/48 i żądała uchylenia postanowienia z dnia 10 maja 1949 r. oraz wydania postanowienia, stwierdzającego, że prawa do spadku po Łai Racy R. i po Dawidzie Eliezerze R. odziedziczył ich syn Marek R. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że po prawomocnym zakończeniu sprawy SP 452/48 dowiedziała się o nowych okolicznościach, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie, że w Izraelu żyje syn wspomnianych zmarłych małżonków R. - Marek R., który wyłącza wnioskodawczynię od spadkobrania po tychże małżonkach R.Sąd Grodzki skargę o wznowienie postępowania odrzucił z uzasadnienia, że do skargi o wznowienie postępowania legitymowany jest jedynie uczestnik postępowania, który ma interes prawny w tym, by orzeczenie Sądu uległo zmianie na jego korzyść, a wnioskodawczyni żąda zmiany nie na jej korzyść, lecz na korzyść osoby trzeciej.Sąd Okręgowy zatwierdził postanowienie Sądu pierwszej instancji. Sąd Okręgowy podzielił motywy Sądu Grodzkiego i dodał, że spadkobierca pominięty w postanowieniu o stwierdzeniu praw do spadku może dochodzić swych praw na zasadzie art. 70 prawa spadkowego.W skardze kasacyjnej Estera M. wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Okręgowego i odesłania sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym.Warunkiem dopuszczalności każdego środka prawnego jest, by po stronie skarżącego tzw. gravamen, to znaczy by istniała niesłuszna i dla skarżącego niekorzystna różnica między jego żądaniem a zaskarżonym orzeczeniem. Wspomniane gravamen nie istnieje, jeżeli zaskarżone orzeczenie, jest zgodne z żądaniem skarżącego zgłoszonym w postępowaniu, które ma być wznowione.W sprawie orzeczenie Sądu Grodzkiego z dnia 10 maja 1949 r. uwzględniło całkowicie żądanie skarżącej. Po stronie skarżącej nie zachodzi zatem wyżej wspomniana gravamen, a wobec tego jej skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. Zaskarżone postanowienie jest trafne.Wywody skarżącej w przedmiocie tego, co zainteresowani winni uczynić lub jak postąpić w związku z postanowieniem Sądu Grodzkiego z dnia 10 maja 1949 r. wobec późniejszego odkrycia spadkobiercy posiadającego lepsze prawo do spadku - nie wymagają rozważenia przez Sąd Najwyższy, o ile że zagadnienie to nie jest przedmiotem kontroli kasacyjnej.Z powyższych względów skarga kasacyjna uległa oddaleniu.