N 20/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia ppłk J. Drohomirecki.Sędziowie: płk A. Porzecki (sprawozdawca), płk Z. Krasuski.Prokurator: mjr J. Mielczarek.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wiesława B. rozpoznał wniosek rewizyjny Prokuratora Generalnego PRL, złożony na korzyść tegoż Wiesława B., w stosunku do którego Wojskowy Sąd Garnizonowy w Katowicach postanowieniem z dnia 6 lutego 1963 r. nie uwzględnił wniosku Naczelnej Prokuratury Wojskowej o odroczenie wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności.We wniosku rewizyjnym Generalny Prokurator PRL domaga się uchylenia powołanego wyżej postanowienia Sądu I instancji i odroczenia skazanemu Wiesławowi B. wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności - do czasu podjęcia przez Radę Państwa decyzji w sprawie jego ułaskawienia.Na posiedzeniu niejawnym Izby Wojskowej Sądu Najwyższego przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierał wniosek rewizyjny.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Wiesław B. został skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach z dnia 10 lipca 1962 r., w związku z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 1962 r., na karę 1 roku więzienia z degradacją i 500 zł grzywny.W prośbach skierowanych do Rady Państwa o ułaskawienie skazany podnosi, że znajduje się w ciężkich warunkach wraz z rodziną.W piśmie Kancelarii Rady Państwa z dnia 25 stycznia 1963 r. skierowanym do Naczelnego Prokuratora Wojskowego stwierdza się, że Rada Państwa postanowiła odroczyć podjęcie decyzji w sprawie ułaskawienia skazanego na okres jednego roku. Jednocześnie Rada Państwa zaleciła odroczenie w stosunku do skazanego wykonania kary do czasu podjęcia decyzji o jego ułaskawieniu.Załączając odpis cytowanego pisma, Naczelna Prokuratura Wojskowa - na zasadzie art. 313 § 1 lit. c) k.w.p.k. - wystąpiła do Sądu wyrokującego o przerwę lub odroczenie wykonania kary stosownie do zalecenia Rady Państwa. Wniosek ten nie został przez Sąd uwzględniony.Odmowę uwzględnienia wniosku Naczelnej Prokuratury Wojskowej Sąd uzasadnił między innymi tym, że nie przytoczono w nim żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego słuszność.Przytoczone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Sądu nie jest słuszne. Decyzje Rady Państwa odnoszące się do wykonywania kar orzeczonych prawomocnymi orzeczeniami sądowymi są dla organów wymiaru sprawiedliwości wiążące i podlegają wykonaniu. Orzeczenia sądowe wydane w zakresie wykonywania decyzji Rady Państwa powziętych w trybie aktu łaski nie mogą w niczym podważać efektywności tych decyzji.Trzeba dodać, że wobec braku w k.w.p.k. przepisów traktujących o ułaskawieniu należy stosować odpowiednio przez analogię przepis art. 430 § 1 k.p.k. przy rozstrzyganiu kwestii ewentualnego wstrzymania lub przerwania wykonania kary - do czasu podjęcia ostatecznej decyzji przez Radę Państwa.Uznając zatem wniosek rewizyjny za słuszny, Sąd Najwyższy na podstawie art. 313 k.w.p.k. postanowił, w uwzględnieniu wniosku rewizyjnego Prokuratora Generalnego PRL, uchylić powołane na wstępie postanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach z dnia 6 lutego 1963 r. i odroczyć Wiesławowi B. wykonanie orzeczonej mu wyrokiem tegoż Sądu z dnia 10 lipca 1962 r. w związku z postanowieniem Izby Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 1962 r. kary pozbawienia wolności do czasu podjęcia przez Radę Państwa decyzji w sprawie jego ewentualnego ułaskawienia.