RAD 42/66

SentencjaSąd Najwyższy w składzie powiększonym na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o podjęcie przez Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów uchwały, zawierającej odpowiedź na następujące pytanie prawne:"Czy w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko adwokatowi dopuszczalne jest wymierzenie kary łącznej z kilku prawomocnych orzeczeń dyscyplinarnych, zwłaszcza gdy poszczególne skazania nastąpiły za czyny zarzucane jednym aktem oskarżenia"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneJedyną normą prawną, dotyczącą kary łącznej za przewinienia dyscyplinarne adwokatów i aplikantów adwokackich, jest przepis § 30 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.XII.1964 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego przeciwko adwokatom i aplikantom adwokackim (Dz. U. z 1965 r., Nr 2, poz. 7).Wspomniany przepis § 30 stanowi, że w razie równoczesnego skazania za kilka przewinień dyscyplinarnych komisja dyscyplinarna wymierza karę łączną. Wykładnia tego przepisu, prowadząca do wniosku, że karę łączną wymierza się tylko w przypadku równoczesnego ukarania za kilka przewinień, byłaby jednak niesłuszna, jako oparta wyłącznie na dosłownym brzmieniu przepisu.Rozporządzenie, o którym mowa, wydane zostało na podstawie upoważnienia zawartego w art. 108 ustęp 4 ustawy z dnia 19.XII.1963 r. o ustroju adwokatury. Upoważnienie to dotyczy ściśle oznaczonego zakresu, a mianowicie stanowi, że Minister Sprawiedliwości określa w drodze rozporządzenia "szczegółowe przepisy o postępowaniu dyscyplinarnym".Problematyka kary łącznej należy jednak przede wszystkim do dziedziny prawa materialnego, w stosunku do którego przepisy o postępowaniu nie mogą odegrać roli stanowczej.Jeśli się przy tym uwzględni, że ustawa o ustroju adwokatury nie zawiera przepisów dotyczących kary łącznej, a odpowiedzialność dyscyplinarną należy traktować jako odpowiedzialność typu karnego, to wypadnie dla rozstrzygnięcia wynikłej kwestii sięgnąć - w drodze analogii dla obwinionych korzystnej - do zasad przewidzianych w rozdziale V k.k., traktującym m. in. o zbiegu przestępstw, w szczególności do art. 35 k.k. § 30 powyższego rozporządzenia stanowiącego odpowiednik art. 31-34 k.k., a w tej sytuacji uznać należy, że art. 35 k.k. nakazujący stosowanie przepisów art. 31-34 k.k. także w wypadku, gdy sprawca został skazany kilkoma prawomocnymi wyrokami za przestępstwa popełnione przed wydaniem przez sąd I instancji pierwszego z tych wyroków, powinien znaleźć przez analogię odpowiednie zastosowanie względem sprawcy przewinień dyscyplinarnych, ukaranego prawomocnymi orzeczeniami dyscyplinarnymi.Ze stanowiska w.w. rozporządzenia wskazać trzeba na przepis § 1 ust. 2, który w zakresie nieunormowanym ustawą o ustroju adwokatury lub tegoż rozporządzenia nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania karnego, ten zaś w art. 26 normuje kwestie związane z wydaniem wyroku orzekającego karę łączną w wypadku, gdy przeciw tej samej osobie z powodu kilku przestępstw zapadły prawomocne wyroki skazujące.W końcu zauważyć należy, że z punktu widzenia słuszności brak jest racjonalnych powodów, dla których należałoby traktować surowiej sprawcę kilku przewinień dyscyplinarnych tylko dlatego, że sporządzono przeciwko niemu odrębne akty oskarżenia.