RAdw 18/63

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 25 maja 1963 r. sprawy adwokata X na skutek rewizji założonej przez Ministra Sprawiedliwości od prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej Izby Adwokackiej w R. z dnia 11 grudnia 1962 r. KD 50/62,uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę tejże Komisji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWojewódzka Komisja Dyscyplinarna orzeczeniem z dnia 11 grudnia 1962 r. uznała adwokata X za winnego tego, że w czasie od dnia 14 lipca 1957 r. do końca 1961 r. przyjął od klientów, poza rachunkowością zespołu, kwotę około 16.000 zł, a co najmniej kwotę 12.955 zł, przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie podatku, a ponadto uchylił się od uiszczenia ryczałtu przypadającego od tych kwot na koszty administracyjne Zespołu i świadczeń na rzecz Izby Adwokackiej i za powyższe przewinienie wymierzył mu karę dyscyplinarną zawieszenia w czynnościach na okres 4 miesięcy.Natomiast Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna nie uznała adwokata X za winnego tego elementu zarzucanego mu przewinienia, który polegał na nieodprowadzeniu do kasy Zespołu kwoty 6.000 zł, przyjętej w czerwcu 1957 r. od Jana i Stefanii F. W tym zakresie Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna uznała za słuszny zarzut obwinionego, że czyn ten uległ przedawnieniu w myśl art. 93 ust. 1 ustawy o ustroju adwokatury, a to wbrew brzmieniu przepisów art. 77 uks w związku z art. 141 dekretu o postępowaniu podatkowym (Dz. U. z 1957 r. Nr 7, poz. 25) oraz art. 26 uks.Od powyższego orzeczenia założył rewizję Minister Sprawiedliwości, zarzucając temu orzeczeniu naruszenie istotnych przepisów prawa, w szczególności art. 93 ustawy o ustroju adwokatury. W uzasadnieniu rewizja wywodzi, że wbrew twierdzeniom Komisji Dyscyplinarnej nie nastąpiło przedawnienie ścigania co do zarzutu przyjęcia przez adwokata X i nieujawnienia do opodatkowania kwoty 6.000 zł przyjętej od F.Podobnie jak przy przestępstwie, również przy przewinieniu dyscyplinarnym popełnianym systematycznie (przewinienie ciągłe) przedawnienie zaczyna biec dopiero od chwili zakończenia ostatniego ogniwa łańcucha. Jeżeli więc przewinienie adwokata X będące przedmiotem rozpoznania popełnione zostało czynem ciągłym - w czasie od czerwca 1957 r. (przyjęcie kwoty od F.) do końca 1961 r., jak to przyjmuje Komisja - to przedawnienie ścigania dyscyplinarnego rozpoczęło się dopiero od końca 1961 r.Ponadto w myśl art. 93u o ua jeżeli czyn zawiera znamiona przestępstwa, to przedawnienie dyscyplinarne nie następuje wcześniej niż przedawnienie karne.Czyn przewidziany w art. 77 uks stanowi przestępstwo skarbowe (art. 1 uks). Jeżeli więc organy skarbowe wszczęły o ten czyn postępowanie karne skarbowe przed upływem lat pięciu od jego popełnienia, to spowodowały przerwę przedawnienia ścigania (art. 26 § 1 i 3 uks), a skoro nie nastąpiło przedawnienie ścigania karnego, to nie mogło tez nastąpić przedawnienie ścigania dyscyplinarnego.Sąd Najwyższy uznał argumentację rewizji za prawidłową.