RAdw 51/63

SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy adwokata Z z powodu rewizji założonej przez Ministra Sprawiedliwości od prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej Izby Adwokackiej w A. z dnia 20 kwietnia 1963 r. KD 19/63, uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał tejże Komisji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneAdwokat Z obwiniony był o to, że w drugiej połowie 1962 r., przekraczając granice rzeczywistej potrzeby, dwukrotnie użył w zredagowanych przez siebie pismach procesowych obraźliwych wyrażeń pod adresem Sądu Powiatowego w N., godząc w ten sposób w autorytet i powagę sądu. W szczególności w zażaleniu w sprawie C 169/62 wyraził się, że "rozprawa prowadzona była przez sędziego O. w sposób wręcz prowokacyjny", a w rewizji w sprawie C 402/62 użył zwrotu: "wydaje się, że gdy mówi się o nieudolności, to raczej należy zwrot ten zastosować do Sądu I instancji" przez co dopuścił się naruszenia wolności pisma przy prowadzeniu spraw sądowych.Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna Izby Adwokackiej w A. orzeczeniem swym z dnia 20 kwietnia 1963 r. uniewinniła obwinionego z zarzutu oskarżenia.Od powyższego prawomocnego orzeczenia założył rewizję Minister Sprawiedliwości.Rewizja zarzuca temu orzeczeniu oczywistą niesłuszność wynikającą z błędnej oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i w konkluzji wnosi o uchylenie tego orzeczenia oraz o przekazanie sprawy Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej Izby Adwokackiej w A. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Każdy środek odwoławczy od orzeczenia sądowego z istoty swej zawiera w swej treści krytykę stanowiska sądu i dąży do wykazania, że decyzja sądu jest niesłuszna. Jednakże forma tej krytyki powinna być taka, by przy całej jej ostrości nie doszło do naruszenia tej granicy, która dzieli rzeczową, opartą na materiale faktycznym sprawy i obowiązujących przepisach prawa krytykę od złośliwości i docinków kierowanych nie pod adresem organu, który wydał niesłuszną - zdaniem skarżącego - decyzję, lecz pod adresem osoby reprezentującej dany organ.W danym przypadku użyte przez obwinionego adwokata w jego pismach procesowych wyrażenia daleko wykraczają poza dopuszczalną prawem krytykę orzeczeń czy sposobu postępowania sądu. Zarzut nieudolności czy prowokacyjności skierowany pod adresem wiadomego z nazwiska sędziego w piśmie procesowym dostępnym obu stronom i ich pełnomocnikom nie tylko godzi w autorytet i powagę sądu, lecz jest zarazem ciężką formą obrazy urzędującego sędziego. W działaniu przeto adwokata, który pozwolił sobie na użycie tego rodzaju sformułowań, można dopatrzyć się nawet znamion naruszenia normy karnej.W tym stanie rzeczy uniewinnienie obwinionego adwokata było oczywiście niesłuszne.Ze względu na powyższe orzeczono jak w sentencji.