RAD 23/66

SentencjaUwzględniając rewizję nadzwyczajną Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej na niekorzyść obwinionej adwokata A.B., Sąd Najwyższy uchylił uniewinniające orzeczenie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej z dnia 22 stycznia 1966 r. w sprawie WKD 46/65 i przekazał ją tejże Komisji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWojewódzka Komisja Dyscyplinarna w X uznała obwinioną adwokat A.B. za winną tego, że "w dniu 12 grudnia 1962 r. na sali Sądu Wojewódzkiego w X, działając jako pełnomocnik powódki cywilnej C.D., na zwróconą jej przez Przewodniczącego kompletu sądzącego uwagę zareagowała w sposób niewłaściwy i sprzeczny z zasadami godności zawodu", i za ten czyn wymierzyła jej karę dyscyplinarną upomnienia.W szczególności, na podstawie wyników postępowania dyscyplinarnego, ustalono, że obwiniona na zwróconą uwagę, by mówiła na "temat rewizji względnie do rzeczy", oświadczyła przewodniczącemu, iż tego rodzaju zwracanie uwagi stanowi przekroczenie kompetencji przewodniczącego, a nadto jest obraźliwe i niewłaściwe.Na podstawie tak poczynionych ustaleń Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna doszła do przekonania, że wypowiedź obwinionej naruszyła powagę sądu, a zatem powinna się spotkać z represją dyscyplinarną.Rozpoznając sprawę na skutek odwołania obwinionej, Wyższa Komisja Dyscyplinarna uchyliła orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej i uniewinniła obwinioną od powyższego zarzutu. Przy ferowaniu orzeczenia WKD wyszła z założenia, że co najmniej dwukrotna interwencja przewodniczącego kompletu sądzącego, zawierająca zalecenie ograniczające treść i zakres wywodów obwinionej, dawała jej podstawę do opisanej wyżej reakcji słownej, wobec czego należy dojść do przekonania, że forma i treść wypowiedzi obwinionej nie wskazuje na to, by działała ona w zamiarze uchybienia powadze sądu.Rewizja nadzwyczajna Prezydium NrA, założona na niekorzyść obwinionej, zarzuca orzeczeniu WKD pogwałcenie art. 87 ust. 1 ustawy o ustroju adwokatury z dnia 27 czerwca 1950 r. i oczywistą niesłuszność oraz wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej do ponownego rozpoznania w innym składzie.Uzasadnienie prawneUznając rewizję nadzwyczajną za zasadną, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Orzeczenie WKD zapadło z obrazą art. 87 ustawy o ustroju adwokatury. Kwestia zamiaru obwinionej nie ma w sprawie niniejszej decydującego znaczenia, natomiast dla oceny czynu obwinionej decydujące znaczenie ma forma i treść wypowiedzi. Jak wynika z obowiązujących zasad etyki adwokackiej, adwokat obowiązany jest do zachowania umiaru i taktu w postępowaniu wobec sądów, urzędów i instancji, przed którymi występuje (§ 21 Zbioru zasad etyki adwokackiej). Z powyższego wynika w sposób bezsporny, że adwokatowi nie wolno demonstrować na sali sądowej swojego negatywnego stosunku do wypowiedzi, kierowanych pod jego adresem przez przewodniczącego składu sądzącego, w sposób naruszający powagę sądu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Jeżeli obwiniona uznała za niewłaściwe skierowanie do niej przez przewodniczącego uwagi, to miała w tej mierze do dyspozycji inne środki, a więc mogła żądać zaprotokołowania wypowiedzi przewodniczącego kompletu orzekającego oraz odwołać się do kompletu sądzącego, a w dalszej kolejności - wystąpić do właściwej władzy ze skargą.Reakcja obwinionej, przejawiająca się na sali sądowej w sposób wyżej opisany, nie może być uznana za właściwą. Tego rodzaju zachowanie się obwinionej powinno pociągnąć za sobą odpowiedzialność dyscyplinarną i dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.