Rw 1027/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Sieracki.Sędziowie: ppłk A. Kruszka (sprawozdawca), ppłk C. Lipski.Prokurator: kpt. J. Mielczarek.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym na skutek skargi rewizyjnej obrońcy sprawę Władysława K., skazanego wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego z dnia 4 września 1962 r. z art. 6 lit. a) w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 26, poz. 228) na karę 1 roku więzienia i 500 zł grzywny za to, że będąc już w dniu 23 maja 1961 r. skazany prawomocnie z art. 257 § 1 k.k. przez Sąd Powiatowy w Nowym Targu na karę 6 miesięcy więzienia z zawieszeniem na 2 lata, w marcu 1962 r. wspólnie z Józefem K. dopuścił się zagarnięcia na szkodę jednostki wojskowej w N. 50 m kabla wartości 480 zł, który następnie zbyli nie znanej im osobie cywilnej.Obrońca podniósł w skardze rewizyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz skazania oskarżonego wbrew okolicznościom sprawy i wniósł o poprawienie kwalifikacji prawnej czynu na art. 161 k.k. bądź też na art. 1 § 2 w związku z art. 6 lit. a) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. i o złagodzenie kary.Obrońca, powołując się na wyjaśnienie oskarżonego Władysława K., twierdził w skardze rewizyjnej, że w toku rozprawy nie udowodniono oskarżonemu winy zaboru kabla, a tylko wykazano jego działanie nieumyślne, mogące uzasadniać zastosowanie kwalifikacji prawnej z art. 161 k.k.Sąd Najwyższy postanowił uchylić wyrok Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego z dnia 4 września 1962 r. w sprawie Władysława K. i sprawę tę przekazać temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: Sąd wyrokujący przyjął za podstawę ustaleń wyjaśnienia współoskarżonego Józefa K. złożone w dochodzeniu. Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku, dlaczego odrzucił odmienne wyjaśnienia tego oskarżonego złożone w toku rozprawy. Sąd jednak nie zajął się porównaniem wyjaśnień Józefa K. złożonych w dochodzeniu z obroną oskarżonego Władysława K., było zaś to konieczne ze względu na zasadnicze rozbieżności zachodzące między wyjaśnieniami współoskarżonych, a dotyczące istotnych okoliczności sprawy.Instancja rewizyjna niejednokrotnie już wskazywała na to, że wyjaśnienia jednego z oskarżonych mogą być uznane za pełnowartościowy dowód winy drugiego oskarżonego, jednakże takie uznanie powinno być oparte na skrupulatnej i wszechstronnej ocenie wartości tych wyjaśnień. Taka ocena wyjaśnień jest niezbędna z tego względu, że w każdym wypadku występowania dwóch lub więcej oskarżonych w jednej sprawie zachodzi możliwość kierowania się przez nich przy składaniu wyjaśnień chęcią odciążenia siebie kosztem współoskarżonego.W niniejszej sprawie możliwość taka istniała i dlatego Sąd powinien był jak najskrupulatniej ustosunkować się do poszczególnych fragmentów wyjaśnień oskarżonych, istotnych dla sprawy, po to, by nabrać uzasadnionego przekonania o wartości tych wyjaśnień każdego z nich.Skoro Sąd nie ustosunkował się do tej części wyjaśnień oskarżonego Józefa K., które obciążają współsprawstwem zaboru kabla nie przyznającego się do tego oskarżonego Władysława K., i - co więcej - nie dokonał wystarczających ustaleń faktycznych uzasadniających przyjęcie współsprawstwa, to uznać należy, że samo stwierdzenie w sentencji wyroku popełnienia przestępstwa przez oskarżonego Władysława K., polegającego na dopuszczeniu się wspólnie z Józefem K. zagarnięcia kabla, nie znajduje właściwego oparcia w części opisowej i uzasadniającej wyroku.Na podkreślenie zasługuje fakt, że Sąd wbrew treści protokołu przesłuchania oskarżonego Władysława K. w dochodzeniu przyjął w wyroku, iż oskarżony przyznał się wówczas do zaboru wraz z Józefem K. 50 m kabla. Uchybienie Sądu jest w tym wypadku tym jaskrawsze, że treść wspomnianego protokołu nie została ujawniona na rozprawie. Ponieważ Sąd powołał się na ten dowód i na jego rzekomą treść przy ocenie wyjaśnień oskarżonego Józefa K. jako na argument uzasadniający wynik oceny, przeto należy dojść do wniosku, że przytoczone uchybienia mogły mieć wpływ na treść wyroku.Z powyższych względów konieczne staje się uchylenie wyroku skazującego oskarżonego Władysława K. i przekazanie jego sprawy do ponownego rozpoznania.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd powinien szerzej niż poprzednio zająć się okolicznościami kwalifikującymi czyn zarzucony oskarżonemu Józefowi K. z art. 6 lit. a) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., zwłaszcza dlatego, że wyjaśnienia oskarżonego mogą nasuwać wątpliwości co do tego, czy chodziło przy poprzednim skazaniu o czyn tego samego rodzaju. Jeżeli między informacją z Rejestru Skazanych a wyjaśnieniami oskarżonego wynikają rozbieżności co do rodzaju przestępstwa, za które był on poprzednio karany, to w sprawach, w których chodzi o ustalenie ewentualnej recydywy, rzutującej na prawną kwalifikację rozpoznawanego czynu i związane z nią znacznie surowsze zagrożenie karne, konieczny staje się wgląd sądu orzekającego do akt zawierających poprzednie skazanie lub co najmniej do poprzedniego wyroku skazującego. Wgląd taki może być zresztą pożądany także w innych sprawach, w których oskarżeni byli już poprzednio karani sądownie, umożliwia to bowiem lepsze poznanie sylwetki sprawcy oraz uwzględnienie we właściwym stopniu jego poprzedniej karalności przy wymiarze kary.