Rw 44/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: ppłk S. Mendyka (sprawozdawca), płk Z. Furtak.Prokurator: mjr B. Kliś.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Mariana K. i Adama W., skazanych wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 20 grudnia 1967 r. za popełnienie przestępstwa z art. 133 § 1 k.k. w związku z art. 4 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o zaostrzeniu odpowiedzialności karnej za chuligaństwo (Dz. U. Nr 34, poz. 152): Marian K. na 1 rok i 8 miesięcy więzienia, a Adam W. na 1 rok i 3 miesiące więzienia - za to, że dnia 11 października 1967 r. w N. dopuścili się czynu chuligańskiego, ponieważ w stanie nietrzeźwości dokonali czynnej napaści na funkcjonariuszy MO podczas i z powodu wykonywania przez nich obowiązków służbowych, gdyż oskarżony Adam W. wyszarpywał się prowadzącym go milicjantom, w czasie tej szarpaniny dwukrotnie kopnął w nogi i uderzył w twarz funkcjonariusza MO Mieczysława N. oraz kopnął w nogę funkcjonariusza MO Stanisława S., a oskarżony Marian K. dwukrotnie uderzył w głowę funkcjonariusza MO Stanisława S. i usiłował uderzyć go scyzorykiem, a ponadto obaj oskarżeni używali słów wulgarnych pod adresem milicjantów.Obrońca podnosi w skardze rewizyjnej zarzuty obrazy prawa materialnego oraz błędnej oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a ponadto podał w wątpliwość kwestię właściwości sądu wojskowego.Sąd Najwyższy postanowił uchylić wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 20 grudnia 1967 r. w sprawie Mariana K. oraz Adama W. i sprawę ich przekazać temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:I. W kwestii właściwości sądów wojskowych w sprawie oskarżonego Mariana K. należy stwierdzić, że zarzut obrońcy dotyczący tej materii nie jest przekonywający i zasadny.Jest faktem, że oskarżonemu zarzucono w akcie oskarżenia, a w wyroku przypisano popełnienie przestępstwa z art. 133 § 1 k.k. w związku z art. 1 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152), a więc zarzut popełnienia przez niego przestępstwa pospolitego. Czyn oskarżonego zawiera jednak w sobie również cechy przestępstwa z art. 154 k.k.W.P., a więc znamiona przestępstwa wojskowego. W wypadku takim - skoro przestępstwo pospolite pozostaje w zbiegu ustawowym z przestępstwem typu wojskowego i skoro kwalifikacja prawna tego czynu jako przestępstwa pospolitego jest wynikiem zastosowania doń przepisu art. 32 § 1 k.k.W.P., według którego odpada możliwość kwalifikacji tegoż czynu jako przestępstwa wojskowego ze względu na łagodniejszą sankcję karną przewidzianą w art. 154 k.k. W.P. - właściwość sądu wojskowego nie ustaje, choćby ustały okoliczności uzasadniające tę właściwość. Wynika to wyraźnie z przepisu art. 9 § 3 lit. b prawa o ustroju sądów wojskowych i prokuratury wojskowej, wobec czego wniosek obrońcy o uchylenie wyroku w stosunku do oskarżonego Mariana K., oparty na cytowanym wyżej zarzucie, nie może być uwzględniony.II. Słuszny jest natomiast zarzut skargi rewizyjnej dotyczący błędnej oceny dowodów przyjętych za podstawę wyroku względem obu oskarżonych (:..).