Rw 692/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Mendyka (sprawozdawca). Sędziowie: płk S. Wojtczak, ppłk E. Olczak. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Ziewiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 1972 r. na rozprawie sprawy Stanisława S., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 158 § 1 i 2 k.k. w związku z art. 59 § 1 k.k. oraz z art. 318 i 159 k.k. na 2 lata pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 7 czerwca 1972 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji zarzucił, że sąd pierwszej instancji na skutek poczynienia błędnych częściowo ustaleń (co do przebiegu bójki i udziału w niej oskarżonego) niezasadnie zastosował do czynu oskarżonego kwalifikację prawną między innymi z art. 158 § 1 k.k. i wymierzył mu karę rażąco surową. Z tych to powodów obrońca w rewizji swej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie zaś o zmianę tegoż wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania kary, wymierzonej oskarżonemu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy stwierdził, co następuje:1. Całkowicie błędny jest wyrażony w uzasadnieniu rewizji pogląd, jakoby ustalenie sprawcy spowodowania ciężkiego obrażenia ciała (w postaci ślepoty oka prawego) u pokrzywdzonego Jana N. syna Henryka eliminowało możliwość zakwalifikowania czynu pozostałych uczestników pobicia jako przestępstwa określonego także w art. 158 § 2 k.k. W tej materii zarówno doktryna, jak i praktyka orzecznicza sądów polskich zgodnie przyjmują, że dla bytu przestępstwa określonego w art. 158 k.k. nie jest niezbędne, aby każdy z uczestników bójki lub pobicia zadał pokrzywdzonemu (lub pokrzywdzonym) choćby jeden cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp., natomiast wystarczy do wypełnienia bytu tegoż przestępstwa inna postać udziału w bójce (pobiciu), tj. świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie ludzi, jeśli z bójki (pobicia) wynikną skutki wymienione w tym przepisie i to niezależnie od tego, czy da się ustalić indywidualnie sprawcę konkretnych skutków (wynikłych z bójki lub pobicia, a mających np. postać wymienionych w art. 158 § 2 lub 3 k.k.), czy też nie. W tym ostatnim wypadku wszyscy sprawcy pobicia odpowiadają jednakowo, w zależności od skutków wynikłych z ich wspólnego działania, w wypadku pierwszym zaś ustalony indywidualnie sprawca odpowiada za konkretny, przez własne działanie spowodowany skutek (np. określony w art. 155 lub 148 k.k.), pozostali zaś sprawcy, jako współuczestnicy bójki lub pobicia, odpowiadać będą z tego przepisu prawa materialnego, którego zastosowanie uzasadniać będą skutki faktycznie z ich wspólnego działania wynikłe. W wypadku więc pobicia, jeśli nastąpiło ciężkie obrażenie ciała u pokrzywdzonego, wszyscy uczestnicy pobicia odpowiadać będą na podstawie art. 158 § 1 i 2 k.k., a gdy ustali się sprawcę tego rodzaju skutku, tylko ten odpowiadać będzie na podstawie art. 155 k.k., pozostali zaś w dalszym ciągu na podstawie wspomnianego wyżej § 2 art. 158 k.k.Tak więc, reasumując, stanowisko sądu pierwszej instancji w kwestii zastosowanej kwalifikacji prawnej - w tym również według art. 158 § 1 i 2 k.k. - należy uznać za prawidłowe, zgodne z doktryną i dotychczasową praktyką orzeczniczą.2. Jeżeli chodzi o ustalenia zaskarżonego wyroku, to - wbrew wywodom rewizji - należy je uznać za trafne i zgodne z całokształtem okoliczności sprawy. W tej materii sąd pierwszej instancji, kierując się prawem swobodnej oceny dowodów, poczynił ustalenia takie, które nie mogą być uważane za błędne, dowolne, sprzeczne z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Co przy tym najistotniejsze, sąd pierwszej instancji w rozważaniach swych nie pominął żadnego dowodu, każdy z nich omówił i w uzasadnieniu wyroku wskazał, które z tych dowodów i dlaczego uznał za wiarygodne, a którym i dlaczego przymiotu wiarygodności odmówił. Motywy zaskarżonego wyroku w tym zakresie - jako wywiedzione logicznie, przekonująco i w sposób zgodny z wymaganiami art. 3, 4 oraz art. 372 § 1 k.p.k. - instancja rewizyjna akceptuje i za trafne uznaje, wobec czego brak podstaw do uwzględnienia odmiennych poglądów rewizji w omawianym zakresie, a tym samym brak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania na rozprawie głównej.