Rw 953/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Olczak. Sędziowie: kpt. W. Oziębło (sprawozdawca), płk B. Piechota (sędzia s. wojsk. - deleg.).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Rewucki. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 1986 r. na rozprawie sprawy Jerzego S., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 145 § 3 k.k. w zw. z art. 145 § 2 k.k. i w zw. z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej (Dz. U. Nr 23, poz. 101), z zastosowaniem art. 43 § 2 i art. 44 § 1 oraz art. 6 powołanej ustawy, na karą 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na 5 lat oraz podania wyroku do publicznej wiadomości, z powodu rewizji wniesionej przez wiceprokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w N. na niekorzyść oskarżonego oraz przez oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 4 września 1985 r. rewizji prokuratora oraz rewizji oskarżonego nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżył rewizją na niekorzyść oskarżonego wiceprokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w N. oraz oskarżony. W rewizji prokurator zarzucił temu wyrokowi wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernej kary pozbawienia wolności w stosunku do stopnia społecznego niebezpieczeństwa przypisanego mu czynu przez jej orzeczenie w granicach dolnego ustawowego zagrożenia, pomimo że charakter czynu oraz nagminność tego rodzaju przestępstw przemawiają za orzeczeniem znacznie surowszej kary pozbawienia wolności, i na tej podstawie wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie oskarżonemu kary 3 lat pozbawienia wolności.Natomiast oskarżony w swojej rewizji zarzucił wymierzenie mu rażąco niewspółmiernej kary pozbawienia wolności przez odmowę warunkowego zawieszenia jej wykonania i na tej podstawie wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej względem oskarżonego kary albo orzeczenie wobec niego kary łagodniejszego rodzaju.Na rozprawie rewizyjnej przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierał rewizję wniesioną na niekorzyść oskarżonego oraz wniósł o nieuwzględnienie rewizji oskarżonego, natomiast obrońca popierał rewizję oskarżonego, przy czym wnosił także o wydatne złagodzenie kary, ewent. z zastosowaniem nadzwyczajnego jej złagodzenia, i o nieuwzględnienie rewizji prokuratora. Obecny na rozprawie oskarżony przyłączył się do wniosków swego obrońcy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizje nie są zasadne. Wbrew zawartym w nich zarzutom, wymierzonej oskarżonemu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie można uznać za karę, która razi swą niewspółmiernością, lecz za karę współmierną do stopnia zawinienia i odpowiadającą dyrektywom sędziowskiego wymiaru kary, o jakich mowa w art. 50 § 1 i 2 k.k. Nie istnieją też podstawy do nadzwyczajnego jej złagodzenia (...).(...) Również przyjętą przez sąd pierwszej instancji kwalifikację prawną czynu oskarżonego z art. 145 § 3 k.k. w zw. z art. 145 § 2 k.k. i w zw. z art. 145 § 1 k.k. należy uznać za trafną. Zastosowanie owej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego z powołanego przepisu w sposób jednoznaczny przekreśla możliwość wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jak też możliwość wymierzenia mu kary łagodniejszego rodzaju.Rzecz polega na tym, że oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu po dniu 1 lipca 1985 r., a więc w okresie obowiązywania ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej (Dz. U. Nr 23, poz. 101), Według art. 1 pkt 2 omawianej ustawy "zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nie stosuje się do sprawców przestępstw określonych w (...) art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 2 k.k.". Jest to zakaz o charakterze bezwzględnym. W tej sytuacji szersze omawianie wniosku rewizji oskarżonego o warunkowe skazanie go jest bezprzedmiotowe, gdyż od zasady wymierzenia za tego rodzaju czyny bezwzględnych kar pozbawienia wolności nie istnieją wyjątki (...).