V CNP 21/09

Sygn. akt V CNP 21/09 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa W. Spółki Jawnej przeciwko A. Spółce Jawnej o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2009 r., na skutek skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt [...], odrzuca skargę i zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 600 (sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 30 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelacje powoda i pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 4 marca 2008 r. Pełnomocnik pozwanej wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego. Podstawową funkcją skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest doprowadzenie do stwierdzenia przez Sąd Najwyższy wystąpienia jednej z materialnoprawnych przesłanek roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej jurysdykcyjną działalnością sądów powszechnych (art. 4171 § 2 k.c.). Między postępowaniem unormowanym w art. 4241 i nast. k.p.c. i postępowaniem z powództwa przeciwko Skarbowi Państwa o odszkodowanie zachodzi zatem ścisły związek, gdyż orzeczenie uwzględniające skargę stanowi prejudykat w późniejszym procesie odszkodowawczym. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga powinna zawierać wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przedmiotowa skarga nie spełnia tego konstrukcyjnego wymogu. Skarżąca stwierdza jedynie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a skargi kasacyjnej nie można wnieść ze względu na niską wartość przedmiotu zaskarżenia (9.598,00 zł) i zakwalifikowanie sprawy jako gospodarczej (art. 3982 § 1 k.p.c.). Należy podkreślić, że obowiązek określony w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. polega na przeprowadzeniu prawniczej analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Do tych środków należy zaliczyć oprócz skargi kasacyjnej także m.in. skargę o wznowienie postępowania. Nadto ustawodawca wymaga „wykazania”, a nie jedynie wskazania, przytoczenia, czy uwiarygodnienia niemożności wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Skarżący musi zatem przeprowadzić w tym zakresie stosowny wywód jurydyczny. Wywód taki byłby 3 zbędny jedynie wówczas, gdyby skarżący dołączył do skargi odpisy prawomocnych orzeczeń wskazujących, że zastosowanie innych środków procesowych okazało się nieskuteczne np. odpis postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 nr 7-8 poz. 140). Nie jest zatem wystarczające wskazanie przez skarżącego jedynie na brak możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.