V CNP 5/06

Sygn. akt V CNP 5/06 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi U. A. - Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w R. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 lipca 2003 r. ze skargi dłużnika Syndyka Masy Upadłości Zakładu Remontowo-Budowlanego – R. P. Sp. z o.o. w R. z udziałem wierzyciela I. G. na czynności komornika, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2006 r., 1/ odrzuca skargę; 2/ zasądza od U. A. na rzecz Syndyka masy upadłości Zakładu Remontowo - Budowlanego R. P. - spółki z o.o. w R. kwotę 120, zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. 2 Uzasadnienie Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 lipca 2003 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił zażalenie Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w R. od postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 11 marca 2003 r. W skardze z dnia 15 lipca 2005 r. Komornik Sądowy domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem postanowienia z dnia 17 lipca 2003 r. zaskarżonego w całości. W skardze zarzucił naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 770 k.p.c. oraz art. 370 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z dniem 6 lutego 2005 r. znowelizowane zostały przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r., Nr 13, poz. 98, dalej – ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r.) w tytule VI księgi pierwszej części pierwszej tego kodeksu dodano dział VIII, zatytułowany „Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia” (art. 4241 - 42412). Wprowadzenie do kodeksu postępowania cywilnego nowego rodzaju postępowania przed Sądem Najwyższym wiąże się z dokonaną - ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 162, poz. 1692; dalej – ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r.) - nowelizacją kodeksu cywilnego w zakresie uregulowania odpowiedzialności organów władzy publicznej za szkodę wyrządzoną niezgodnym z prawem jej działaniem. Przepis art. 4171 § 2 znowelizowanego kodeksu cywilnego stanowi bowiem, że jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. W sytuacji określonej w tym przepisie ustawodawca uzależnił więc możliwość dochodzenia naprawienia szkody 3 od uprzedniego stwierdzenia we właściwym postępowaniu, że orzeczenie nie było zgodne z prawem. Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r., nowelizująca przepisy kodeksu cywilnego w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej (art. 417-421), weszła w życie w dniu 1 września 2004 r. Z kolei ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r., ustanawiająca przewidziane w art. 4171 § 2 k.c. „właściwe postępowanie”, czyli możliwość wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241-42412 k.p.c.), zaczęła obowiązywać od dnia 6 lutego 2005 r. Wobec braku odpowiedniego przepisu intertemporalnego w ustawie z dnia 22 grudnia 2004 r. oraz zważywszy, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się art. 417, 419, 420, 4201, 4202 i 421 k.c. w dawnym brzmieniu, trzeba przyjąć, iż odpowiedzialność państwa unormowana art. 4171 § 2 k.c. wchodzi w grę w odniesieniu do orzeczeń wydanych począwszy od dnia 1 września 2004 r. W tej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05 i nadał tej uchwale moc zasady prawnej. Sąd Najwyższy stwierdził mianowicie, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 k.p.c.) przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne od 1 września 2004 r. W tej sytuacji, skoro zaskarżone postanowienie zostało wydane 17 lipca 2003 r., należy przyjąć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (takie też stanowisko Sądu Najwyższego zostało wyrażone wcześniej w postanowieniu z dnia 12 lipca 2005 r., I CNP 1/05). Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę (art. 4248 § 1 k.p.c.), a także zasądził na rzecz uczestnika – Syndyka Masy Upadłości Zakładu Remontowo-Budowlanego R. P. Sp. z o.o. koszty postępowania według norm przepisanych.