V CNP 52/07

Sygn. akt V CNP 52/07 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi Towarzystwa D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt [...] w sprawie z powództwa A.D. przeciwko Towarzystwu D. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2007 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 kwietnia 2006 r. w sprawie o zapłatę. Strona pozwana, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła apelację od wyroku z dnia 12 czerwca 2006 r. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2006 r. pełnomocnik wezwany został do złożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa procesowego oraz wykazania, że osoby, które podpisały pełnomocnictwo są umocowane do reprezentowania stowarzyszenia. W odpowiedzi na wezwanie złożono kserokopię pełnomocnictwa z dnia 2 czerwca 2006 r., nie uwierzytelnioną zgodnie z art. 89 § 1 k.p.c., oraz odpis aktualny z rejestru stowarzyszeń (KRS) według stanu na dzień 2 czerwca 2006 r. i daty dokonania wpisu 2 maja 2006 r. Sąd Okręgowy uznał, że brak formalny apelacji nie został usunięty w zakreślonym terminie i orzekł o odrzuceniu apelacji zgodnie z art. 370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c. Strona pozwana wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego odrzucającego jej apelację, powołując się na naruszenie przepisów art. 370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c., przez co poniosła szkodę. Zdaniem skarżącej, postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające apelację uniemożliwiło kontrolę instancyjną wyroku Sądu Rejonowego i pozbawiło stronę pozwaną szansy zmiany niekorzystnego dla siebie wyroku, czym w konsekwencji wyrządziło jej szkodę. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że zakwestionowano orzeczenie formalne Sądu II instancji, które zamknęło skarżącej tylko możliwość kontroli instancyjnej (apelacyjnej) wyroku Sądu l instancji. W konsekwencji istnieje wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 kwietnia 2006 r., korzystający z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 i 366 k.p.c.). Nie został on zakwestionowany również w tej skardze, zatem nie może podlegać jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej. 3 Skarga strony pozwanej nie spełnia także istotnego wymagania, przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Strona skarżąca bowiem - w następstwie procesowego ukształtowania swojej skargi - została pozbawiona możliwości dowodzenia, że wynik postępowania odwoławczego byłby dla niej korzystny. Sąd Najwyższy nie może zastępować sądu drugiej instancji i rozstrzygać, jakiej treści orzeczenie odwoławcze powinno zapaść w następstwie nieodrzucenia apelacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r. V CNP 86/06; OSNC 2007/3/47). Zaskarżając jedynie postanowienie o odrzuceniu apelacji strona skarżąca nie uprawdopodobniła, gdyż nie mogła uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). W konsekwencji należało więc odrzucić skargę (art. 4248 § 1 k.p.c.).