V CSK 119/13

Sygn. akt V CSK 119/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta C. przy uczestnictwie R. Z., J. Z., Z. J., K. Z.-L. i H. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II Ns […], w sprawie z wniosku R. Z. z udziałem J. Z. i Z. J. o stwierdzenie nabycia własności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania: R. Z., J. Z., Z. J. i K. Z.-L. od postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt VI Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od każdego z uczestników postępowania R. Z., J. Z., Z. J. i K. Z.-L. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwoty po 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej uczestników postępowania nie została w sposób wyodrębniony uzasadniona przesłanka przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a skarżący nie przedstawili żadnych argumentów prawnych mających przekonać, że pytanie o wykładnię normy art. 407 § 1 k.p.c., sformułowane na s. 2 skargi kasacyjnej, może być uznane za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu tego przepisu. Z kolei powołanie się na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) poprzestające na odwołaniu się do wcześniej wymienionych zarzutów w ramach podstaw kasacyjnych i niezawierające jakichkolwiek argumentów na rzecz twierdzenia o „oczywistej” (a więc ewidentnej, nie budzącej żadnych wątpliwości, widocznej bez potrzeby bliższej analizy) zasadności skargi, w ogóle nie odpowiada wymaganiu, o którym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c., a więc nie może stanowić podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 490). aw es