V CSK 201/19

Sygn. akt V CSK 201/19 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa […] Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko S.W. (W.) o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od […] Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. na rzecz S.W. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Skarżący […] Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty wniósł o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od orzeczenia oddalającego jego powództwo o zapłatę bliżej oznaczonej kwoty. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna to nadzwyczajny środek zaskarżenia o celu przede wszystkim publicznoprawnym. Celem tym jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa oraz spójności i prawidłowości wykładni prawa. Realizacji powyższej 2 funkcji służy uregulowana w art. 3989 k.p.c. instytucja przedsądu. Stosownie do ww. przepisu Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podejmowanie odrębnej decyzji w przedmiocie przyjęcia sprawy do rozpoznania ma również na celu realizację zasady szybkości postępowania oraz pozwala zaakcentować wysoce sformalizowany charakter postępowania przed Sądem Najwyższym, o czym świadczą określone wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona (ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany, a także wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Nadto skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania przewidziane dla pisma procesowego i być wzbogacona o bliżej określone odpisy (art. 398 § 3 zd. 1 in fine k.p.c.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno korespondować z przesłankami określonymi w art. 3989 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 października 2005 r., II CZ 89/05). Jako podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. Oparcie wniosku na tej przesłance wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd II instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Składający skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta "oczywistość" i przedstawić odpowiednie argumenty (por. post. Sądu Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Oczywista wadliwość kwestionowanego orzeczenia musi przy tym występować w ramach podstaw skargi (por. post. Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2001 r., III CKN 557/01). 3 Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest jednak wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd II instancji. Przepis stanowi bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 października 2005 r., II CZ 89/2015). Z treści uzasadnienia wniosku o przyjęcie sprawy do rozpoznania wynika, że skarżący dopatruje się oczywistego naruszenia prawa w uznaniu przez Sąd Apelacyjny, że jego poprzednik prawny nie dokonał skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu wobec pozwanego, przy czym uzasadnienie tego stanowiska ogranicza się w istocie do kilkakrotnego wyrażenia ogólnego zapatrywania o jednoznacznej treści przepisów prawa oraz o ich rażącym naruszeniu przez Sąd Apelacyjny. Wbrew tym wywodom nie można jednak podzielić poglądu skarżącego, że dokonana przez Sąd wykładnia umowy kredytu była w przedmiotowej sprawie oczywiście błędna i pozostawała w sprzeczności z dyrektywami wykładni oświadczeń woli unormowanymi w art. 65 § 1 i 2 k.c. Odmienne tezy skarżącego zostały oparte na pominięciu brzmienia § 12 pkt 3 umowy (k. 25), w którym strony uzgodniły obowiązek Banku dokonania czynności poprzedzającej wypowiedzenie umowy: „Bank wezwie Kredytobiorcę do spłaty zaległej należności pod rygorem wypowiedzenia Umowy”. W świetle tego uzgodnienia nie sposób postawić Sądowi zarzutu błędnego stwierdzenia, że strony uzależniły możliwość wypowiedzenia umowy przez bank od uprzedniego dopełnienia obowiązków notyfikacyjnych. Kolejne fragmenty wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania opierają się na założeniu o oczywistej trafności zarzutów dotyczących przyjętej przez Sąd II instancji wykładni umowy kredytowej. W związku z tym, że poglądy kasatora w ww. punkcie nie zostały podzielone, również dalsza, oparta na odmiennych założeniach argumentacja skarżącego, nie może świadczyć o oczywistej zasadności skargi. O przyjęciu skargi do rozpoznania nie mogłoby w szczególności decydować stwierdzenie kasatora, że doręczenie dłużnikowi rzeczowemu odpisu pozwu może zastąpić wypowiedzenie wierzytelności hipotecznej. Podstawowe znaczenie ma 4 bowiem okoliczność niewykazania oczywistej nietrafności stanowiska o niewypowiedzeniu umowy cesji, z której to umowy skarżący wywodził swoją legitymację do dochodzenia kwoty objętej pozwem. O oczywistej zasadności skargi nie świadczy również rzekome naruszenie art. 5 k.c. Powołanie się przez pozwanego w toku sprawy na niewypowiedzenie umowy przez wierzyciela nie stanowi wykonywania prawa podmiotowego, które mogłoby być przedmiotem nadużycia. Wskazane w skardze zachowanie się pozwanego nie wchodzi w zakres dyspozycji art. 5 k.c., wobec czego Sąd Apelacyjny nie mógł naruszyć tego przepisu przez jego niezastosowanie. Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, by zachodziły przyczyny określone art. 3989 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie od skarżącego na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym w kwocie ustalonej zgodnie z par. 2 pkt 6 w zw. z par. 10 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia. as] aj