V CSK 606/19

Sygn. akt V CSK 606/19 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa S. C. przeciwko W. S.A. (…) z siedzibą w W. poprzednio G. S.A. w W., o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od W. S.A. (…) z siedzibą w W. na rzecz S. C. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Pozwana W. Spółka Akcyjna (…) z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w K. w części, w której wyrokiem tym oddalono apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w D. zasądzającego na rzecz powódki, S.C., kwotę 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną śmiercią męża powódki w wypadku samochodowym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna to nadzwyczajny środek zaskarżenia o celu przede wszystkim publicznoprawnym. Celem tym jest zapewnienie jednolitości 2 orzecznictwa oraz spójności i prawidłowości wykładni prawa. Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 k.p.c. instytucja przedsądu. Stosownie do ww. przepisów Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podejmowanie odrębnej decyzji w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ma również na celu realizację zasady szybkości postępowania oraz pozwala zaakcentować wysoce sformalizowany charakter postępowania przed Sądem Najwyższym, o czym świadczą określone wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Jako przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania skarżąca wskazała jej oczywistą zasadność. Oparcie wniosku na tej przesłance wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd II instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (por. post. Sądu Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd II instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa jest bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że skarżąca upatrywała oczywistej zasadności skargi w dokonaniu przez Sąd II instancji oczywiście błędnej wykładni oświadczeń woli zawartych w ugodzie stron, ze skutkiem naruszenia art. 65 § 1 i 2 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ugoda ta nie obejmowała roszczeń z art. 448 k.c. w zw. z art. 24 k.c. Zdaniem skarżącej zawarcie w przedmiotowej ugodzie sformułowania o tym, 3 że powódka zrzeka się „ewentualnych dalszych roszczeń, zarówno aktualnych, jak i tych mogących powstać w przyszłości”, oznacza, iż ugoda objęła także roszczenie o zadośćuczynienie z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Wbrew przytoczonej argumentacji nie można uznać, by przyjęta przez Sąd Okręgowy wykładnia ugody była oczywiście nieprawidłowa, a w konsekwencji, by zarzut naruszenia art. 65 § 1 i 2 k.c. świadczył o wystąpieniu oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Cytowany w skardze fragment ugody został zamieszczony w § 5, będącym przedostatnią jednostką redakcyjną umowy zawartej przez strony. Jednocześnie w § 2 tej umowy strony wskazały, że przedmiotem ugody jest określenie wysokości odszkodowania, o którym mowa art. 446 § 1 i 3 k.c. Okoliczność ta została powtórzona w § 3, w którym określono kwoty wiązane z odpowiednimi roszczeniami, a także w początkowej partii § 5, w którym ponownie odwołano się do art. 446 k.c. Sąd Okręgowy przyjął, że z treści samej ugody wynika, iż intencją stron było uregulowanie kwestii związanych z roszczeniami ściśle oznaczonymi co do ich podstawy prawnej. Podniósł też, że projekt ugody został przygotowany przez samą skarżącą, co, zdaniem tego Sądu, oznacza, iż ewentualne niejasności związane z treścią umowy powinny być tłumaczone contra proferentem. Analiza motywów zaskarżonego orzeczenia, dokonana przez pryzmat uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, prowadzi do wniosku, że wykładnia ugody przyjęta i uzasadniona przez Sąd Okręgowy (por. s. 11-12 uzasadnienia wyroku) jest co najmniej równie przekonująca jak ta, którą zaprezentowano w skardze, co przeczy stanowisku skarżącej o oczywistej zasadności skargi. Przyczyna określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. występowałaby bowiem jedynie wówczas, gdyby skarżąca wykazała, że Sąd II instancji w rażąco błędny sposób zastosował art. 65 § 1 i 2 k.c. Tymczasem w skardze ograniczono się jedynie do przedstawienia alternatywnego rozumienia omawianego oświadczenia woli, polemicznego względem stanowiska Sądu, co nie stanowi o oczywistej nietrafności zaskarżonego orzeczenia, a tym samym nie realizuje przywoływanej w skardze kasacyjnej przyczyny jej przyjęcia do rozpoznania. 4 Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, by zachodziły przyczyny określone art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji postanowienia. jw