V CSK 24/17

Sygn. akt V CSK 24/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Władysław Pawlak w sprawie z powództwa A. N. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w P. o stwierdzenie nieważności uchwały, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną powódki A. N. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt V ACa […] Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 398 9§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełniona. 3 Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75, z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14, nie publ.). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 nie publ. i przywołane tam orzecznictwo). Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej skarżąca upatrywała w rażącym naruszeniu prawa procesowego (art. 162 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., przez pominięcie istotnego dla sprawy dowodu w postaci protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej pozwanej Spółdzielni i nie wydaniu w tej materii postanowienia oddalającego ów dowód) oraz prawa materialnego (art. 42 § 3 ustawy - Prawo spółdzielcze, przez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że zaskarżona uchwała jest zgodna z dobrymi obyczajami oraz, że nie godzi w interesy Spółdzielni, podczas gdy prowadzi do narażenia jej członków na olbrzymie zadłużenie oraz została podjęta wbrew zasadom lojalnego i transparentnego działania). Jak wynika z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego powinien wykazać, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Temu obowiązkowi skarżąca nie sprostała. Zwrócić uwagę też należy - co pomija powódka - iż Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do tego dowodu, wskazując, że dokument ten nie mógł mieć wpływu na ocenę prawidłowości skarżonej uchwały, 4 gdyż posiedzenie rady nadzorczej odbyło się już po jej podjęciu, a ponadto z tego protokołu wynika jedynie, że główna księgowa Spółdzielni wskazała na zagrożenie płynności finansowej związanej z ewentualnymi zaległościami członków pozwanej Spółdzielni, co jak wskazuje Sąd Apelacyjny jest sytuacją całkowicie niezależną od samej inwestycji, będącej przedmiotem tej uchwały. Wreszcie, w ocenie Sądu drugiej instancji, protokół z dnia 6 lipca 2015 r. zawiera stanowisko księgowej Spółdzielni, a nie stanowisko organu spółdzielni, jakim jest rada nadzorcza wyrażone w formie stosownej uchwały. W skarżonej uchwale został określony sposób finansowania tej inwestycji i zabezpieczenia spłaty zaciągniętego na ten cel kredytu. Podjęcie uchwały poprzedziło sporządzenie na zlecenie Spółdzielni dwóch niezależnych ekspertyz, w których przedstawiono założenia inwestycji i jej szacunkowe koszty. Powódka w ramach drugiej podstawy kasacyjnej nie podnosi, że powoływała dowody, w świetle których weryfikacja źródeł finansowania w odniesieniu do sytuacji finansowej pozwanej Spółdzielni i jej możliwości płatniczych byłaby potwierdzeniem jej stanowiska o istnieniu realnego zagrożenia dla bytu ekonomicznego Spółdzielni a w konsekwencji i nieopłacalności inwestycji. Bez wątpienia tego rodzaju weryfikacja wymagała wiadomości specjalnych. Zawarte w analizowanym przez Sąd drugiej instancji protokole z dnia 6 lipca 2015 r. stanowisko księgowej jest ogólne i nie odnosi do konkretnych danych ekonomicznych. Brak podstaw do uznania, iż Sąd drugiej instancji dopuścił się rażących naruszeń prawa procesowego nie daje również podstaw do przyjęcia oczywistości zarzuconego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego. W konsekwencji powódka nie wykazała, że zaskarżony wyrok jest oczywiście nieprawidłowy. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 108 § 1 k.p.c. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według minimalnej stawki taryfowej (§ 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 i § 20 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. 2015, poz. 1804, ze zm. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. 2016, poz. 1667). jw